دانش فنی تنها مسأله فوتبال ایران نیست؛ ثبات نیز اهمیت زیادی دارد.
در همین فصل، حدود ۱۰ تغییر روی نیمکت تیم‌ها اتفاق افتاده و برخی مربیان برکنارشده در مدت کوتاهی راهی باشگاه‌های دیگری شده‌اند.
مربی‌ای که هر چند هفته یک‌بار از تیمی به تیم دیگر منتقل می‌شود، فرصت کافی برای انتقال دانش، طراحی سیستم بازی و ایجاد هماهنگی میان بازیکنان نخواهد داشت.
این وضعیت چرخه‌ای معیوب ایجاد می‌کند: مدیران به‌دلیل نتایج کوتاه‌مدت مربی را تغییر می‌دهند، مربی به‌دلیل نداشتن فرصت کافی نمی‌تواند سیستم مشخصی بسازد و در نهایت، کیفیت فنی تیم‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
در چنین شرایطی، مقایسه مربیان ایرانی با همتایان خارجی که معمولاً از قراردادهای بلندمدت‌تر و ثبات بیشتری برخوردارند، چندان منصفانه نیست و برای قضاوت عادلانه باید در ظرف زمان و مکان یکسان، سنجش مورد نظر صورت پذیرد.
مربیان خارجی به واسطه قرارداد دلاری گرانقیمت، معمولاً از حاشیه اطمینان بیشتری در تصمیمات مدیریتی برخوردارند.
