حضور مربی خارجی همیشه به معنای ارتقای سطح فنی و تضمین موفقیت نیست. در دو دهه گذشته، ورزش ایران کم شاهد انتخابهایی نبوده که صرفاً به دلیل خارجی بودن مربی یا داشتن رزومهای ظاهراً قابل قبول انجام شدهاند؛ انتخابهایی که نهتنها دستاوردی به همراه نداشتند، بلکه هزینههای مالی و فنی قابل توجهی روی دست باشگاهها و فدراسیونها گذاشتند. گاهی مدیران به جای بررسی دقیق کارنامه، توانایی فنی و تناسب مربی با شرایط ورزش ایران، جذب یک نام خارجی را بهعنوان راهحل فوری بحران در نظر گرفتند. نتیجه چنین تصمیمهایی، قراردادهای سنگین، همکاریهای کوتاهمدت، تغییرات مکرر روی نیمکت و فرصتهایی بود که از دست رفت. در واقع، مشکل فقط کمبود مربیان خارجی تراز اول نیست؛ انتخاب مربیان کمکیفیت و درجهچندم هم میتواند به اندازه نداشتن مربی خارجی برای ورزش ایران زیانبار باشد. بنابراین خارجی بودن، بهتنهایی امتیاز فنی محسوب نمیشود.