از کورس قهرمانی تا یک امتیاز در دل کورس بقا
فروپاشی تجربه «فرگی‌تایم»!
ایلیا بهزاد اول
خبر‌نگار
4 روز پس از بازگشت عجیب و دراماتیک منچستریونایتد مقابل رم در لیگ قهرمانان اروپا، ورزشگاه اولدترافورد یکی دیگر از بازی‌های جنون‌آمیز فصل فوتبال اروپا را به خود دید؛ جایی که یک تیم برای اولین بار در تاریخ لیگ برتر انگلیس با وجود دو بار شکست با اختلاف دو گل، به بازی برگشت و در نهایت با کسب تساوی ۴-۴، توانست یک امتیاز را در دقیقه ۶+۹۰ مسابقه کسب کند و بار دیگر، منچستریونایتد در متن این بازگشت قرار داشت. تیمی که مقابل استون ویلا مثل همیشه در دفاع سراسیمه و آسیب‌پذیر و در شروع هر دو نیمه، دقایقی کابوس‌وار را سپری کرد اما در نهایت، یک امتیاز را به هر شکل کسب کرد. ورزشگاه اولدترافورد پس از گل دیرهنگام پاتریک دورگو در حالی که همه از کسب تساوی ناامید شده بودند، به مرز انفجار رسید؛ آن هم در شرایطی که یونایتد، در ۱۰ بازی ابتدایی لیگ تنها به یک برد رسیده و این گل، تنها جایگاه آنها در منطقه سقوط را از رده نوزدهم، به رده هجدهم تغییر داده است؛ اتفاقی که وضعیت یک دهه اخیر باشگاه را به خوبی نشان می‌دهد. شادی گل‌های لحظه آخری موسوم به «فرگی‌تایم» که زمانی سرنوشت قهرمان انگلیس را عوض می‌کرد، حالا جای خود را به تغییر سرنوشت کورس بقا در لیگ برتر انگلیس داده است و منچستریونایتد، شمایل واقعی یک تیم رو به سقوط را دارد!
قهرمان ۲۰ دوره فوتبال انگلیس اکنون در رتبه هجدهم جدول لیگ برتر قرار دارد یا به بیان دیگر، سوم از پایین. حتی منچستریونایتد در آغاز فصل ۱۹۷4-1973، زمانی که تیم تامی دوچرتی سقوط کرد، از نظر امتیازگیری چنین شروع ضعیفی نداشت. و با وجود غیرقابل باور بودن این موضوع، چه کسی می‌تواند با قاطعیت بگوید که تیم فعلی تا ماه مه آینده از منطقه سقوط فاصله خواهد گرفت؟ حتی اگر برای لحظه‌ای جدول لیگ را کنار بگذاریم، آنچه به‌طور مداوم از یونایتد می‌بینیم، ویژگی‌هایی است که معمولاً به تیم‌های در معرض خطر واقعی سقوط نسبت داده می‌شود: اعتمادبه‌نفس رو به افول، بازیکنانی که از سوی هواداران هو می‌شوند، فقدان مکرر سازماندهی و تماشاگرانی که در خانه اغلب در سکوتی خشمگین فرو می‌روند؛ البته زمانی که مشغول اعتراض به مالکان نیستند.
شاید بتوان استدلالی قابل‌قبول مطرح کرد که این بازگشت‌های پیاپی مقابل رم و استون ویلا نشان می‌دهد هنوز دو نکته به سود یونایتد وجود دارد. نخست اینکه آنها همچنان به‌شدت تلاش می‌کنند تا تصویری را که از آنها شکل گرفته تغییر دهند. دوم اینکه بازیکنان هنوز در حمایت از کریک و جایگاه او روی نیمکت، پرچم سفید تسلیم را بالا نبرده‌اند. این موضوع، بیش از هر چیز دیگری، باید روحیه هواداران یونایتد را هنگام ترک ورزشگاه در غروب مه‌آلود منچستر آرام کرده باشد اما این موضوع هم واقعیت را تغییر نمی‌دهد؛ یونایتد با حضور در منطقه سقوط پس از ۴۰ سال، راهی تعطیلات بازی‌های ملی می‌شود و جهنم آنفیلد، اولین ایستگاه آنها پس از پایان بازی‌های ملی خواهد بود.
کریک که حتی با این دو بازگشت نیز آینده نامعلومی دارد، پس از مسابقه گفت مطمئن است یونایتد مسیر خود را تغییر خواهد داد و در جدول بالا می‌رود. او معتقد بود تیمش باید برنده بازی می‌شد؛ اظهار نظری جالب پس از آنکه تیمش در دقیقه چهارم ۲-۰ عقب افتاد و در دقیقه ۹۱ نیز نتیجه ۴-۲ را به حریف واگذار کرده بود. در مجموع، او تلاش کرد تا حد ممکن خوشبین به نظر برسد؛ درست به اندازه‌ای که یک مربی در موقعیت او می‌تواند. با این حال، روز یکشنبه پیش از شروع مسابقه در اولدترافورد، لحظه‌ای وجود داشت که منچستریونایتد در جدول زنده لیگ، در قعر جدول قرار گرفت. ساندرلند مقابل چلسی میهمان به گل رسیده بود و کریستال پالاس نیز در خانه مقابل لیورپول به تساوی رسیده بود. این وضعیت فقط دو دقیقه و ۴۶ ثانیه دوام آورد. اما یونایتد حالا دست‌کم تا دو هفته آینده در جمع سه تیم پایین جدول باقی خواهد ماند.