در حافظه موقت ذخیره شد...
یک مقام آگاه در نادو به ایران ورزشی خبر داد
هزینه یک میلیاردی برای آزمایش دوپینگ
این مسئول با اشاره به سازوکارهای پیش‌بینی‌شده در نظام جهانی مبارزه با دوپینگ توضیح داد که فرایند بررسی، لزوماً با دریافت یک گزارش به نمونه‌گیری از ورزشکار ختم نمی‌شود. به گفته او، در ساختارهای بین‌المللی مبارزه با دوپینگ، از جمله آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ (WADA)، امکان ثبت گزارش‌های عمومی درباره موارد مشکوک وجود دارد و ایران نیز سازوکاری برای دریافت چنین گزارش‌هایی در اختیار دارد.
او تأکید کرد که ثبت گزارش، صرفاً نقطه آغاز یک فرایند بررسی است و به‌معنای اثبات تخلف یا حتی تصمیم قطعی برای نمونه‌گیری از ورزشکار نیست. پس از دریافت اطلاعات، گزارش باید از سوی بخش‌های مسئول بررسی شود و در ادامه، با بهره‌گیری از نظر کارشناسان و متخصصان رشته مربوطه، درباره ضرورت پیگیری بیشتر تصمیم‌گیری شود.
بر اساس توضیحات این مسئول، پس از بررسی اولیه، موضوع می‌تواند در کمیته‌های تخصصی مربوط به ارزیابی و مدیریت ریسک مطرح شود تا عملکرد ورزشکار و اطلاعات موجود مورد ارزیابی قرار گیرد. در این مرحله، پرسش اصلی این است که آیا اطلاعات جمع‌آوری‌شده اساساً توجیه کافی برای ورود به مرحله نمونه‌گیری را فراهم می‌کند یا خیر. در صورت تصمیم به نمونه‌گیری نیز، جزئیات اجرایی و تعداد نمونه‌های مورد نیاز باید در چهارچوب ضوابط مربوطه تعیین شود. در نهایت، مجموعه اطلاعات و نتایج به‌دست‌آمده مبنای جمع‌بندی قرار می‌گیرد.
این توضیحات از یک نکته مهم حکایت دارد، در نظام مبارزه با دوپینگ، دریافت گزارش، ارزیابی اولیه، تصمیم‌گیری درباره نمونه‌گیری و رسیدگی به نتایج، مراحل جداگانه‌ای هستند و نباید آنها را معادل یکدیگر دانست.
این مسئول در پاسخ به پرسشی درباره تیوی بیفوما و اظهارات مطرح‌شده درباره احتمال مشکوک بودن این بازیکن نیز توضیح داد که پرسش مربوط به او مطرح شده و پاسخ آن را ارائه کرده است. با این حال، تأکید کرد تا زمانی که فرایند بررسی به جمع‌بندی نهایی نرسیده باشد، اطلاعات مربوط به موضوع محرمانه است و نمی‌توان نتیجه‌ای را به‌عنوان جمع‌بندی قطعی اعلام کرد.
در بخش دیگری از گفت‌وگو، این مسئول به انتقادهایی درباره ارسال نشدن نمونه‌های دوپینگ به آزمایشگاه‌های معتبر اشاره و این ادعا را رد کرد. به گفته او، نمونه‌ها برای انجام آزمایش به آزمایشگاه ارسال می‌شوند و نباید چنین تصور شود که به دلیل هزینه‌ها یا مشکلات اجرایی، نمونه‌ها بدون بررسی باقی می‌مانند. او برای توضیح این موضوع به بازی‌های آسیایی ناگویا اشاره کرد و گفت در این رقابت‌ها نیز نمونه‌ها مورد بررسی قرار گرفتند و موردی از دوپینگ ورزشکاران ایرانی اعلام نشد. البته نتیجه منفی آزمایش‌ها در یک رویداد، به‌تنهایی نمی‌تواند جایگزین بررسی مستندات مربوط به سایر نمونه‌ها یا پرونده‌های احتمالی شود.
موضوع هزینه‌های مبارزه با دوپینگ نیز بخش دیگری از توضیحات این مسئول بود. به گفته او، هزینه‌های این فرایند را باید در دو بخش جداگانه بررسی کرد: هزینه ارسال نمونه‌ها و هزینه انجام آزمایش در آزمایشگاه. برآورد اعلام‌شده از سوی او برای بخش ارسال، حدود یک میلیارد تومان و هزینه هر آزمایش نیز بین ۵۵۰ تا ۶۰۰ دلار است. این ارقام، با توجه به نوع نمونه، خدمات مورد نیاز و شرایط اجرایی، باید در چهارچوب هزینه‌های مربوط به هر فرایند ارزیابی شوند.
با وجود این توضیحات، همچنان یک پرسش اساسی درباره ماجرای بیفوما باقی می‌ماند، اگر اطلاعات اولیه صرفاً در مرحله دریافت و بررسی قرار داشته و هنوز جمع‌بندی نهایی صورت نگرفته است، چگونه باید از طرح عمومی نام یک ورزشکار در کنار عبارت «مشکوک به دوپینگ» دفاع کرد؟ توضیحات ایران نادو درباره مراحل رسیدگی می‌تواند به روشن شدن سازوکار اداری کمک کند، اما پاسخ به این پرسش نیازمند تفکیک دقیق میان محرمانگی اطلاعات، مسئولیت اطلاع‌رسانی و ضرورت جلوگیری از شکل‌گیری قضاوت عمومی پیش از روشن شدن نتایج بررسی است.