در تمام تاریخ لیگ برتر، چند بار در یک پرونده دوپینگ «بی‌پرده» و شفاف با متخلف برخورد شده است؟ پاسخ کوتاه این است، تقریباً هیچ‌گاه.
آنچه در تاریخ لیگ برتر شاهد آن بوده‌ایم، نه یک نظام منسجم و شفاف مبارزه با دوپینگ، بلکه مجموعه‌ای از رسوایی‌های پراکنده، محرومیت‌های موردی و مهم‌تر از همه، یک الگوی پایدار «انکار نهادی» است.
نهادهای مسئول، به جای آنکه دوپینگ را به عنوان یک مسأله سیستمیک بپذیرند و با آن شفاف برخورد کنند، همواره کوشیده‌اند آن را به حاشیه برانند، انکار کنند، یا در بهترین حالت، به صورت موردی و بی‌سروصدا به آن رسیدگی کنند. این گزارش، سیر تاریخی این پدیده را از نخستین محرومیت‌ها تا پرونده جنجالی بیفوما دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه «همیشه یک دیوار انکار» در برابر شفافیت در مبارزه با دوپینگ در فوتبال ایران وجود داشته است.
