تاریخ مکتوب دوپینگ در لیگ برتر ایران با نام حمید شفیعی آغاز می‌شود. بر اساس گزارش‌ها، نخستین حکم محرومیت در تاریخ لیگ برتر برای این بازیکن تیم ذوب‌آهن صادر شد و او از نیم‌فصل دوم سال ۸۳ تا نیم‌فصل اول سال ۸۴ از همراهی تیمش محروم ماند. این نخستین برخورد، اگرچه یک نقطه شروع بود اما ماهیتی خاموش و کم‌اثر داشت. نه افکار عمومی از جزئیات آن مطلع شد، نه سازوکار مشخصی برای پیشگیری از تکرار آن طراحی شد و نه نهاد ناظر، آن را به عنوان نشانه‌ای از وجود یک مشکل سیستمیک تلقی کرد. در ادامه دهه ۸۰، نام‌های دیگری نیز به این فهرست افزوده شدند. مهدی واعظی، دروازه‌بان تیم ملی و باشگاه پیکان (و بعدها پرسپولیس)، به دلیل مثبت شدن تست دوپینگ به شش ماه محرومیت محکوم شد و به همین دلیل جام جهانی ۲۰۰۶ را از دست داد. علی مولایی، بازیکن مس کرمان و افشین کمایی، کاپیتان استقلال اهواز نیز در سال ۱۳۸۶ به دلیل دوپینگ به دو سال محرومیت محکوم شدند. در همین دوره، حامد کاویانپور نیز در لیگ ترکیه به دوپینگ متهم و محروم شد، هرچند خود او همواره این اتهام را رد کرده و به نقص در فرایند نمونه‌گیری (وجود تکه‌ای ناخن در نمونه) اشاره کرده است.
نکته مشترک تمام این پرونده‌ها، عدم شفافیت نهادی است. محرومیت‌ها صادر می‌شدند، اما نه به صورت یک «سیاست» اعلام شده و نه به عنوان هشداری برای کل لیگ تلقی می‌شدند. هر پرونده، به یک «اتفاق فردی» تقلیل می‌یافت و پس از گذشت مدت کوتاهی، به فراموشی سپرده می‌شد.
