در حافظه موقت ذخیره شد...
پرسش بزرگی که کادرفنی جوابی برایش ندارد
کیفیت فوتبال تیم ملی چقدر رشد کرد؟
مهمترین نکتهای که افاضلی به آن اشاره داشت بحث دلایل مربوط به عدم نتیجهگیری مقابل نیوزیلند بود. طبق ادعای او کادر فنی تیم ملی برنامه داشت تا از این بازی سه امتیاز بگیرد و در دو بازی بعدی دنبال یک امتیاز باشد که در بازی اول به هدفش نرسید. افاضلی تأکید کرد عدم تطبقپذیری شرایط بدنی بازیکنان با توجه به اختلاف ساعت زیاد تا آمریکا باعث شد تا بازیکنان از نظر بدنی شرایط خوبی در نخستین مسابقه نداشته باشند.
البته فعلاً به این مقوله وارد نمیشویم چراکه هر کدام از این نکات را میتوان جداگانه بررسی کرد تا مشخص شود ادعای عضو کادرفنی تیم ملی تا چه حد میتواند درست باشد اما یک سؤال کلیتر وجود دارد که افاضلی به آن پاسخی نداد و احتمالاً قلعهنویی و دیگر همکارانش هم پاسخ روشن و قانعکنندهای برایش ندارند؛ اینکه چرا کیفیت بازی تیم ملی در هر سه مسابقه پایین بود؟
البته که مربی تیم ملی به فاکتور «امید گل» در بازی با مصر اشاره میکند و این را فکتی برای دستاوردهای فنی در این تورنمنت میداند اما در واقعیت آنچه از چهره تهاجمی دیدیم و ثبت شد مربوط به دقایق تلف شده آن مسابقه بود که حریف دهنفره بازی میکرد – بهخاطر مصدومیت یک بازیکن و نداشتن حق تعویض – و اینکه صعودش از قبل مسجل شده بود پس تقلای چندانی نمیکرد و حتی بهزعم افاضلی از دقیقه70 به بعد عقب نشسته بود.
افاضلی میگوید، قلعهنویی مربیای است که در حمله و دفاع تعادل دارد اما واقعیت این است که غیر از بازی با نیوزیلند در دو بازی دیگر هیچ تعادلی در کار نبود چراکه تیم ما نزدیک به 30دقیقه مقابل بلژیک دهنفره بازی کرد و حدود 90دقیقه مقابل مصری که صعودش از قبل مسجل شده بود به دفاع پرداخت و طرح و برنامه مشخصی برای تحت فشار گذاشتن حریف و ایجاد موقعیت گل نداشت.
کادرفنی تیم ملی باید بپذیرد که تیم ایران در این تورنمنت در فاز حمله برای خلق موقعیت نه تنوع داشت نه خلاقیت و تنها براساس ضربات ایستگاهی و اوتهای بلند و در نهایت سانتر از جناحین شانس گل خلق میکرد که اتفاقاً برخلاف ادعای مربی تیم ملی در این تورنمنت خیلی کم نمونهاش را دیدیم.
از این حیث مدل حمله کردن تیم ایران هم مثل دفاع کردنش – آنچه در بازی بلژیک اتفاق اتفاد- عجیب و غریب و منحصربهفرد بود و البته برآیند مجموع دقایقی که تیم ایران مشغول دفاع صرف بود بهعلاوه دقایق حضور در زمین حریف با هدف خلق موقعیت گل ثابت کرد تیم ما کیفیت فنی لازم برای پیروزی را نداشت و در نتیجه سه امتیاز نه از سر بدشانسی بلکه در عین استحقاق نصیبمان شد که خب با توجه به جدول گروههای دیگر برای صعود کافی نبود.
واقعیت حتی اگر تلخ باشد باید بپذیریم که تیم ملی فوتبال ایران نسبت به چهار سال قبل در قطر هیچ پیشرفتی در حوره فنی نکرده بود و اگر بوده به قول مربی تیم ملی در بخش بدنی اتفاق افتاده است. همچنین باید بپذیریم که نسبت به هیچ یک از نمایندگان آسیا در این تورنمنت فوتبال بهتری بازی نکردیم و حتی اگر نتایجمان بهتر بوده، این بهتر بودن در مدل فوتبالی که در زمین دیدیم نمود نداشت.