بیرانوند یادش رفت ۸ سال در نفت چه کسی برایش زحمت کشید
سیدی: به خاطر یک جفت دستکش من را آنفالو کرد!
مربی سابق علیرضا بیرانوند در نفت تهران و پرسپولیس، اگرچه تواناییهای فنی دروازهبان شماره یک فوتبال ایران را انکار نمیکند، اما معتقد است موفقیت در فوتبال فقط به مهارت و کسب جایزه محدود نمیشود. محسن سیدی که نقش نفت تهران را در پرورش بیرانوند پررنگ میداند، از فراموش شدن سهم این باشگاه در موفقیت شاگرد سابقش گلایه دارد. او همچنین با انتقاد از تغییر فرهنگ فوتبال ایران، معتقد است پول و شهرت ظرفیت برخی بازیکنان را تحت تأثیر قرار داده و باعث شده گذشته و زحمات مربیان خود را فراموش کنند.
روزهای اولی که بیرانوند را در نفت تهران دیدید، فکر میکردید به چنین جایگاهی برسد؟
بله، پیشرفت بیرانوند برای من، همکارانم و مدیران باشگاه نفت کاملاً قابل پیشبینی بود. او عجله زیادی برای بازی کردن و پیشرفت داشت، اما در باشگاه بزرگی مثل نفت، سلسلهمراتب و فاکتورهایی وجود داشت که رعایت آنها به زمان نیاز داشت. بیرانوند در تیمهای نوجوانان، جوانان و امیدهای نفت بازی کرد و از همان دوران استعداد فنی و ویژگیهای متمایزش، بهخصوص در شروع مجددها و پرتابهای دست، مشخص بود.
او چند سال دروازهبان سوم تیم بود تا اینکه در زمان سرمربیگری منصور ابراهیمزاده مقابل پیکان به میدان رفت. پس از آن هم مدتی فرصت چندانی نداشت تا اینکه با حضور یحیی گلمحمدی توانست در رقابت با دروازهبان اول تیم، جایگاه ثابتی پیدا کند.
به نظر میرسد از رفتار بیرانوند در مراسم اهدای جایزه گلایه دارید.
باشگاه نفت تهران سهم بسیار مهمی در شکلگیری و پیشرفت بیرانوند داشت، اما وقتی جایزهاش را دریافت کرد، نام افراد و مجموعههای مختلفی را آورد، به جز باشگاهی که سالها برای او زحمت کشیده بود. هر فوتبالیستی را باید از دو جنبه فنی و شخصیتی بررسی کرد. ما از بازیکنان توقع خاصی نداریم، اما انتظار قدردانی هم چیز زیادی نیست.
نفت تهران در سالهای گذشته سکوی پرتاب بازیکنان و مربیان زیادی بوده است. افرادی مانند یحیی گلمحمدی و علیرضا منصوریان در این باشگاه فرصت پیشرفت پیدا کردند، اما متأسفانه کمتر کسی را دیدهام که قدردان زحمات این مجموعه باشد.
چرا جامعه فوتبال آنطور که انتظار میرفت به عنوان بهترین مرد سال آسیا برای بیرانوند واکنش مثبت نشان نداد؟
افکار عمومی براساس عملکرد افراد قضاوت میکند. وقتی حمید علیدوستی از دنیا میرود، میبینید یک ایران برای او بلند میشود. بیرانوند بعد از ۲۲ سال چنین عنوانی را برای فوتبال ایران به دست آورده، اما در جامعه فوتبال واکنش خاصی شکل نگرفت و خیلیها هم خوشحال نشدند. به نظرم ریشه این رفتار را باید در تغییر فرهنگ فوتبال ایران جستوجو کرد.
افرادی مانند فرکی و حبیبی خانهنشین شدهاند و مکتب اخلاقی آنها کمرنگ شده است. امروز مربیان بیزینسی در فوتبال حضور دارند و بعضی از آنها بازیکنسالاری را ترویج میکنند. من در سالهای حضورم در پرسپولیس رفتارهایی از بعضی بازیکنان با بزرگترها و اعضای کادرفنی دیدم که واقعاً متعجب شدم. در نفت تهران چنین فضایی وجود نداشت. بیرانوند که هیچ، بازیکنان بزرگتر از او هم جرأت نداشتند چنین رفتارهایی داشته باشند. حاشیهها و رفتارهای اخیر بیرانوند هم در شکلگیری واکنشهای منفی نسبت به موفقیت او بیتأثیر نبوده است.
عنوان بهترین مرد سال فوتبال آسیا پس از ۲۲ سال، چه دستاوردی میتواند برای فوتبال ایران داشته باشد؟
هرکسی که به موفقیتی میرسد و در جایگاه بالاتری قرار میگیرد، باید ویژگیهایی فراتر از توانایی فنی داشته باشد. بسیاری از فوتبالیستهای موفق ما تحصیلکرده دانشگاه شریف بودهاند، دست خیر داشتهاند و از مرام و منش پهلوانی برخوردار بودهاند. فوتبالیستهای امروز، از جمله بیرانوند، اگر میخواهند موفقیتشان دستاوردی برای فوتبال ایران داشته باشد، باید در کنار مهارت فنی، دانش و منش اخلاقی هم داشته باشند.
وقتی بیرانوند حتی با من که مربیاش بودهام تماسی نمیگیرد، چه دستاوردی میتواند به فوتبال ایران اضافه کند؟ سه سال است از او خواستهام یک جفت دستکش برای من بفرستد، اما دریغ از یک تماس تلفنی! بروید بررسی کنید با سلیمانی که تا یک سالونیم پیش بدون دریافت حتی یک ریال مدیر برنامههایش بود، چه رفتاری داشته است. من را هم آنفالو کرده است!
من میتوانم هزاران دستکش بخرم، اما مسأله این است که خودش باید اهمیت چنین رفتارهایی را درک کند. از بعضی شاگردانم گلایه دارم. من آنها را بد تربیت نکردم، اما پول و شهرت تغییرشان داد. برخی ظرفیت رسیدن به چنین جایگاهی را نداشتند. البته شاگردان قدردان هم کم ندارم و نمیخواهم همه را به یک چشم ببینم.
نمیخواهم عنوان بیرانوند را زیر سؤال ببرم، اما نباید فراموش کند که من و باشگاه نفت تهران 8 سال برای پیشرفت او زحمت کشیدیم. بعضی از شاگردانم میپرسند چرا بیرانوند یک روز به اینجا نمیآید. من هم میگویم اگر او را دیدید، سلام مرا برسانید! شاید از این مصاحبه ناراحت شود، اما امیدوارم این حرفها تلنگری برای او باشد تا بداند موفقیت فقط به جام و جایزه خلاصه نمیشود و قدردانی از کسانی که برایش زحمت کشیدهاند، بخشی از شخصیت یک قهرمان است.
