پول زیاد، حاشیههای بیرانوند را زیاد کرد
رشیدی: فوتبال ما با جایزه بیرانوند متحول نمیشود
مربی پیشین علیرضا بیرانوند در تیم ملی امید، انتخاب این دروازهبان بهعنوان مرد سال فوتبال آسیا را افتخاری ارزشمند برای او و فوتبال ایران میداند، اما معتقد است نباید این موفقیت را نشانه پیشرفت ساختاری فوتبال کشور تلقی کرد. منصور رشیدی که از سالهای ابتدایی حضور بیرانوند در فوتبال حرفهای با او آشنایی داشته، ضمن تمجید از استعداد و تلاش این دروازهبان، به حاشیههایی اشاره میکند که به باور او در سالهای اخیر به شخصیت ورزشی بیرانوند لطمه زده است. او همچنین با انتقاد از وضعیت آموزش دروازهبانی در ایران، موفقیت بیرانوند را بیش از هر چیز حاصل استعداد ذاتی و تلاش شخصی او میداند.
خیلیها از انتخاب بیرانوند بهعنوان مرد سال فوتبال آسیا خوشحال نشدند. شما چه واکنشی به این اتفاق داشتید؟
من از صمیم قلب برای بیرانوند خوشحالم. در طول تاریخ فوتبال آسیا، هیچ دروازهبانی به این عنوان نرسیده بود و این اتفاق برای او ارزشمند است. شاید حرفم به مذاق بعضیها خوش نیاید، اما واقعیت این است که خیلیها از این انتخاب خوشحال نشدند. زمانی که مربی تیم ملی امید بودم، بیرانوند را در تمرینات نفت دیدم. آن روزها خیلی لاغر بود و شرایط فیزیکی متفاوتی داشت. او را به تیم ملی دعوت کردم، چون به تواناییهایش اعتقاد داشتم. همان زمان میدانستم بیرانوند و سیدحسین حسینی آینده خوبی خواهند داشت و خوشحالم که پیشبینیام درست از آب درآمد.
این جایزه چه دستاوردی برای فوتبال ایران خواهد داشت؟
این جایزه تأثیر مستقیمی بر وضعیت فوتبال ما ندارد. امکانات و زیرساختهای فوتبال ایران ضعیف است و در حوزه مدیریتی هم ایرادات زیادی داریم. فاصلهای که طی ۱۰ تا ۱۲ سال اخیر میان فوتبال ما با عربستان و کشورهای شرق آسیا ایجاد شده، نتیجه همین ضعفهاست. آنها در این سالها برنامههایشان را پیش بردهاند، اما در ایران مدیریت اصولی و درستی وجود نداشته است. با کسب چنین جوایزی نه شرایط باشگاههای ما بهتر میشود و نه در رده ملی به قهرمانی میرسیم. این عنوان افتخاری بزرگ برای بیرانوند و فوتبال ایران است، اما نباید انتظار داشته باشیم که بهتنهایی تغییری در ساختار فوتبال کشور ایجاد کند.
بیرانوند در سالهای ابتدایی فوتبالش هم به حاشیه علاقه داشت؟
زمانی که جوان بود، مرتب به او گوشزد میکردم که حاشیهها را کنار بگذارد و مراقب رفتارش باشد. البته آن زمان اصلاً چنین شخصیتی نداشت و خیلی حرفشنوی میکرد. یادم هست وقتی میخواست با نفت قرارداد ببندد، مبلغ قراردادش ۲۷۰ میلیون تومان بود. به من گفت با مسئولان صحبت کنم تا ۳۰ میلیون تومان به قراردادش اضافه کنند. من هم رایزنی کردم و این اتفاق افتاد.
پس مسائل مالی از همان ابتدا برایش اهمیت زیادی داشت؟
بله، اما به توصیهها توجه میکرد. به او گفتم با پولی که به دست میآورد، سرپناهی برای خودش و خانوادهاش تهیه کند. او هم همین کار را انجام داد. بیرانوند در ابتدا چنین رفتارهایی نداشت. مثل خود من یک بچه شهرستانی بود که برای پیشرفت به تهران آمده بود. سالهای سختی را پشتسر گذاشت و زحمت زیادی کشید، اما متأسفانه حاشیههای سالهای اخیر باعث شده بخشی از زحمات و شخصیت ورزشیاش زیر سؤال برود. به نظرم افزایش درآمد و ورود پول زیاد به زندگیاش، حاشیههای او را هم بیشتر کرد. با وجود تمام این مسائل، من از موفقیتش خوشحالم.
بعد از کسب این عنوان، چه توصیهای برای ادامه مسیر حرفهای بیرانوند دارید؟
به آقای بیرانوند میگویم از حالا به بعد باید در رفتارش تجدیدنظر کند. هنوز چند سال دیگر میتواند در سطح بالا بازی کند، اما به شرطی که حاشیهها را کنار بگذارد و بیشتر روی فوتبالش تمرکز کند. حیف است که حاشیهها اجازه ندهند از موفقیتهایش به شکل شایسته یاد شود.
با توجه به این افتخار، بیرانوند شایستگی معافیت از سربازی را دارد؟
به نظرم جا دارد در حق او ارفاق شود و این امتیاز را به او بدهند. وقتی بازیکنی چنین عنوانی را برای فوتبال ایران به دست آورده، میتوان شرایط ویژهای برایش در نظر گرفت.
موفقیت بیرانوند محصول یک سیستم اصولی در پرورش دروازهبان بوده یا استعداد ذاتی و تلاش شخصی او؟
بخشی از پیشرفت هر بازیکنی به دانش و آموزشهایی برمیگردد که دریافت میکند. قطعاً مربیانی که بیرانوند در این سالها با آنها کار کرده، در پیشرفتش تأثیر داشتهاند، اما دروازهبانی تا حد زیادی به استعداد ذاتی هم وابسته است و خود بازیکن باید انگیزه رسیدن به جایگاههای بالا را داشته باشد.
سال ۱۳۸۰ با فدراسیون فوتبال صحبت کردم تا یک مربی و مدرس خارجی برای آموزش مربیان دروازهبانی به ایران بیاید. سرانجام یک مربی اتریشی به کشورمان آمد و حدود ۳۰ تا ۳۵ مربی در کلاسهای او شرکت کردند. اما بعد از آن، دیگر شاهد حضور مربیان خارجی برای بهروزکردن دانش مربیان دروازهبانی نبودیم. مربیان فعلی هم عمدتاً با تماشای فیلم و جستوجو در منابع مختلف اطلاعات خود را بهروز میکنند. این شیوه جای آموزش علمی و اصولی را نمیگیرد. معتقدم موفقیتهایی مانند انتخاب بیرانوند، بیش از آنکه حاصل یک سیستم آموزشی منسجم در فوتبال ایران باشد، به استعداد فردی بازیکن و تلاش خودش وابسته است.
