نسل بعدی تیم ملی چه کسانی هستند؟
از دروازهبانی که میتواند جانشین بیرانوند شود تا مدافعان جوان، هافبکهای آیندهدار و مهاجمانی که در لیگ برتر خودنمایی میکنند؛ فوتبال ایران برای تغییر نسل با کمبود استعداد روبهرو نیست، بلکه بیش از هر چیز به برنامه و فرصت نیاز دارد. در ادامه بحث ضرورت صبر در فرآیند جوانگرایی تیم ملی، پرسش مهمی مطرح میشود و آن هم این که قرار است برای رشد کدام بازیکنان صبر کنیم؟ آیا نسل تازهای که از آن صحبت میکنیم، واقعاً در فوتبال ایران حضور دارد یا جوانگرایی همچنان در حد یک مطالبه کلی باقی مانده است؟ نگاهی به فهرستهای اخیر تیم ملی و عملکرد بازیکنان در لیگ برتر نشان میدهد که برخلاف تصور رایج، فوتبال ایران در بسیاری از پستها گزینههای جوان و مستعدی در اختیار دارد. بازیکنانی که برخی از آنها همین حالا نیز در سطح اول فوتبال کشور عملکرد قابل قبولی داشتهاند و برخی دیگر برای رسیدن به ترکیب اصلی تیم ملی به زمان، تجربه و فرصت بیشتری نیاز دارند. این مجموعه میتواند در افق ۱۴۰۸ و سالهای پس از آن، بخش مهمی از ساختار تیم ملی را تشکیل دهد؛ البته به شرط آنکه مسیر رشد این بازیکنان با تصمیمهای مقطعی و نتیجهگرایی زودهنگام متوقف نشود.
یکی از مهمترین دغدغههای آینده تیم ملی، پیدا کردن جانشینی مطمئن برای علیرضا بیرانوند است؛ دروازهبانی که طی سالهای گذشته جایگاه مهمی در ترکیب تیم ملی داشته و حالا فوتبال ایران باید بهتدریج برای دوران پس از او باید آماده شود.
در میان گزینههای جوانتر، محمد خلیفه، دروازهبان ۲۱ ساله، یکی از نامهایی است که توجهها را به خود جلب کرده است. او در کنار ادیب زارعی، دروازهبان ۲۳ ساله شمسآذر و حبیب فرعباسی، دروازهبان ۲۹ ساله استقلال، در فهرست اخیر تیم ملی قرار گرفته تا فرصت ارزیابی داشته باشد. در این میان، محمدرضا دیناروند، دروازهبان ۲۳ ساله خیبر، نیز نامی قابل توجه است. انتخاب او بهعنوان دروازهبان پدیده نیمفصل اول لیگ برتر، آن هم با عملکردی که در ارزیابیها بالاتر از محمد خلیفه قرار گرفت، نشان میدهد رقابت در این پست محدود به یک یا دو بازیکن نیست.
نکته مثبت برای تیم ملی همین تعدد گزینههاست. جانشین یک دروازهبان باتجربه نباید صرفاً با یک انتخاب اجباری مشخص شود. رقابت میان چند دروازهبان، در صورت تداوم فرصتها، میتواند به شکلگیری گزینهای مطمئن برای سالهای آینده منجر شود.
خط دفاع؛ نسل تازه در مرکز و کنارهها
خط دفاعی یکی از بخشهایی است که بیش از سایر خطوط به برنامهریزی برای تغییر نسل نیاز دارد. با نزدیک شدن برخی مدافعان باتجربه به سالهای پایانی حضور در فوتبال ملی، آمادهسازی جانشینان باید از همین حالا جدی گرفته شود.
در قلب خط دفاع، محمدامین حزباوی، محمدمهدی زارع و سامان فلاح از گزینههایی هستند که میتوانند در سالهای آینده نقش پررنگتری در تیم ملی داشته باشند. این سه مدافع با حضور در اردوهای اخیر، در مسیر نزدیک شدن به ترکیب ملی قرار گرفتهاند. سامان فلاح نیز با انگیزه بازگشت به تیم ملی و تثبیت جایگاه خود، یکی از گزینههای قابل توجه در این پست به شمار میرود.
در کنار این نامها، دانیال ایری، مدافع ۲۲ ساله نیز میتواند به جمع گزینههای آینده خط دفاع اضافه شود. قامت بلند و عملکرد او در نیمفصل اول لیگ برتر، باعث شده نامش در میان بازیکنان جوان و پدیدههای این فصل قرار بگیرد. در جناح راست، یعقوب براجعه، مدافع ۱۹ ساله، از استعدادهایی است که میتواند در سالهای آینده به یکی از گزینههای جدی این پست تبدیل شود. سیدمهدی مهدوی، مدافع ۱۹ ساله، نیز با حضور ثابت در رقابتهای زیر ۲۳ سال آسیا و ثبت ۱۶ بازی در لیگ برتر، تجربهای ارزشمند برای سن خود به دست آورده است. وضعیت دفاع چپ اما کمی متفاوت است. ابوالفضل رزاقپور، با وجود تجربه و حضور در فهرست گزینههای این پست، ۲۹ سال دارد و نمیتوان او را بخشی از نسل جوان آینده دانست. همین موضوع نشان میدهد که در جناح چپ دفاع، فوتبال ایران همچنان به شناسایی و پرورش گزینههای جوانتر نیاز دارد.
خط میانی؛ رزاقینیا و نسلی که میتواند نبض تیم را در اختیار بگیرد
شاید مهمترین بخش پروژه جوانگرایی تیم ملی در خط میانی شکل بگیرد؛ جایی که بازیکنان باید علاوه بر توانایی فنی، قدرت تصمیمگیری، دوندگی و درک تاکتیکی بالایی داشته باشند. امیرمحمد رزاقینیا، هافبک ۲۰ ساله استقلال، یکی از برجستهترین استعدادهای این نسل است. ارزش بازار حدود ۱.۲ میلیون یورویی او و قرار گرفتن در جمع ارزشمندترین بازیکنان زیر ۲۳ سال لیگ برتر، نشاندهنده جایگاه قابل توجهش در فوتبال ایران است.
رزاقینیا در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز در فهرست تیم ملی حضور داشت اما فرصت بازی به دست نیاورد. با این حال، حضور در چنین سطحی از رقابتها میتواند تجربه مهمی برای ادامه مسیر حرفهای او باشد. توانایی بازی در میانه میدان و ظرفیت پیشرفت این بازیکن، او را به یکی از گزینههای مهم برای آینده تیم ملی تبدیل میکند؛ بویژه در شرایطی که فوتبال ایران باید برای دوران پس از بازیکنانی مانند روزبه چشمی آماده شود.
در کنار او، اسماعیل قلیزاده، هافبک ۲۰ ساله استقلال، نیز میتواند در آینده سهم بیشتری در ترکیب تیم ملی داشته باشد. توانایی دریبلزنی و جسارت در بازی رو به جلو، از ویژگیهایی است که میتواند به تنوع تاکتیکی خط میانی کمک کند.
محمدجواد حسیننژاد، هافبک ۲۳ ساله دینامو ماخاچقلعه، نیز یکی دیگر از گزینههای این نسل است. بازگشت او به فهرست تیم ملی و حضور در ترکیب اصلی مقابل فلسطین، نشان میدهد که او همچنان میتواند برای تثبیت جایگاه خود تلاش کند.
عباس کهریزی نیز از دیگر نامهایی است که در میان گزینههای جوان خط میانی مطرح شده است. بنابراین مجموعه این بازیکنان میتواند به تیم ملی کمک کند تا در سالهای آینده از نظر نیروی انسانی و تنوع فنی، وابستگی کمتری به نسل قبلی داشته باشد.
خط حمله؛ امید به موج تازه گلزنان
در میان خطوط مختلف، شاید خط حمله امیدوارکنندهترین بخش نسل جدید باشد. حضور چند مهاجم جوان در جمع گلزنان برتر لیگ، نشانهای است که میتواند برای آینده تیم ملی امیدوارکننده باشد. کسری طاهری، مهاجم ۲۰ ساله سپاهان، یکی از مهمترین نامهای این فهرست است. قرار گرفتن او در صدر جدول گلزنان لیگ برتر با پنج گل، نشان میدهد که این بازیکن توانسته در رقابت با مهاجمان باتجربه نیز خودی نشان دهد. طاهری پس از پشت سر گذاشتن یک مصدومیت جدی، بار دیگر به جمع ملیپوشان بازگشته و حالا باید بتواند با حفظ آمادگی، جایگاه خود را در سطح بالاتر تثبیت کند.
امیرحسین فارسی، مهاجم ۱۹ ساله خیبر، نیز از دیگر استعدادهای قابل توجه فوتبال ایران است. او جوانترین بازیکن دعوتشده به تیم ملی معرفی شده و عملکردش در خیبر باعث شده نگاهها به آینده این مهاجم جلب شود. لقب «نیمار» که از سوی سرمربی تیم باشگاهیاش برای او به کار رفته، بیش از هر چیز نشاندهنده انتظاراتی است که از تواناییهای فنی او وجود دارد؛ انتظاراتی که البته باید در طول زمان و با عملکرد مستمر سنجیده شود.
در کنار این دو بازیکن، سعید سحرخیزان از استقلال، میلاد سورگی از شمسآذر و عرفان شهریاری از ملوان نیز با چهار گل زده در جمع گلزنان برتر لیگ قرار گرفتهاند. این سه مهاجم ۲۳ و ۲۴ ساله میتوانند در رقابت برای حضور در تیم ملی سهم داشته باشند.
حجت احمدی، مهاجم ۲۲ ساله پیکان و یادگار رستمی، بازیکن ۲۲ ساله فجرسپاسی، نیز از دیگر گزینههایی هستند که با ادامه روند پیشرفت خود میتوانند در آینده به جمع مدعیان حضور در تیم ملی اضافه شوند. وجود چنین تنوعی در خط حمله، یک فرصت مهم برای فوتبال ایران است. تیم ملی نباید برای پیدا کردن جانشین مهاجمان فعلی، تنها به چند نام شناختهشده محدود بماند. رقابت میان مهاجمان جوان و فرصت حضور در اردوها و مسابقات میتواند به شکلگیری نسل تازهای از گلزنان ملی منجر شود.
