نمونه دیگری از این وضعیت را میتوان در تیم فوتبال زنان ملوان بندرانزلی مشاهده کرد. بر اساس اطلاعات دریافتی، این تیم برای سفر به کرمان و برگزاری مسابقه مقابل خاتون بم، ناچار به استفاده از اتوبوس تا تهران شد و سپس مسیر طولانی تهران تا کرمان را با قطار طی کرد؛ سفری که مجموعاً حدود ۴۰ ساعت به طول انجامید.
این شیوه اعزام، پرسش مهمی را درباره استانداردهای سفر در فوتبال زنان مطرح میکند: آیا تیم مردان ملوان نیز برای سفر به شهری مانند کرمان باید چنین مسیر طولانی و فرسایشی را با اتوبوس و قطار طی کند؟ آیا چنین سطحی از امکانات حملونقل و کیفیت سفر برای تیمهای مردان نیز پذیرفتنی است؟
موضوع تنها تفاوت میان هواپیما، قطار و اتوبوس نیست؛ بلکه تفاوت در سطح توجه به سلامت، آسایش و کرامت ورزشکاران است. بازیکنی که قرار است در یک رقابت حرفهای به میدان برود، باید از شرایط استاندارد برای رسیدن به محل مسابقه برخوردار باشد. سفرهای طولانی و فرسایشی، بهویژه در صورت نبود برنامهریزی مناسب، میتواند آمادگی جسمانی، کیفیت عملکرد و سلامت ورزشکاران را تحت تأثیر قرار دهد.