اعتراض کارگران همزمان با بلاتکلیفی وضعیت چمن
آزادی به ۱۴۰۶ هم نمی‌رسد؟
حدود ۱۵ نفر از کارگران پیمانکاری مجموعه ورزشی آزادی روز ۲۸مهرماه در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق و حق بیمه سه ماه اخیر خود مقابل ساختمان وزارت ورزش و جوانان تجمع کردند؛ اتفاقی که اگرچه با وعده امیر لواف، سرپرست امور مجموعه آزادی برای حل مشکل به پایان رسید، اما در کنار مشکلات معیشتی کارگران، بار دیگر وضعیت این مجموعه بزرگ ورزشی و روند بازگشت آن به چرخه بهره‌برداری را زیر سؤال برد. ورزشگاه آزادی از خردادماه ۱۴۰۴ تاکنون میزبان مسابقه فوتبالی نبوده و باوجود گذشت بیش از یک سال از آخرین میزبانی همچنان مشخص نیست این مجموعه چه زمانی به شرایط لازم برای بازگشت کامل به مسابقات می‌رسد. پیش از این، پایان سال ۱۴۰۵ به‌عنوان موعدی برای آماده‌سازی و بهره‌برداری دوباره از ورزشگاه مطرح شده بود، اما مشکلات اجرایی و توقف‌های پیاپی این نگرانی را ایجاد کرده که حتی تحقق همین زمان‌بندی نیز با تردید مواجه شود.
آزادی مهم‌ترین مجموعه فوتبال ایران و یکی از اصلی‌ترین زیرساخت‌های برگزاری مسابقات بزرگ به‌شمار می‌رود. دور ماندن آن از چرخه مسابقات، فوتبال ایران را از یکی از ظرفیت‌های اصلی خود محروم کرده است. باشگاه‌ها در این مدت امکان استفاده از ورزشگاه آزادی را نداشته‌اند و بازگشت مسابقات به این مجموعه، علاوه بر احیای یک زیرساخت مهم، می‌تواند بخشی از فشار موجود بر دیگر ورزشگاه‌های میزبان را کاهش دهد. ادامه این وضعیت، بویژه در شرایطی که فوتبال ایران با محدودیت زیرساخت‌های استاندارد مواجه است، هزینه‌های خود را به مجموعه فوتبال تحمیل می‌کند.
پایان تجمع کارگران با وعده حل مشکل، هرچند می‌تواند مقدمه‌ای برای رسیدگی به مطالبات آنها باشد، پاسخگوی پرسش بزرگ‌تر درباره سرنوشت ورزشگاه نیست. هنوز باید مشخص شود اقدامات باقیمانده برای آماده‌سازی آزادی در چه مرحله‌ای قرار دارد و آیا برنامه زمان‌بندی مشخصی برای بازگشت آن به مسابقات وجود دارد یا خیر. حتی موضوعاتی مانند آماده‌سازی چمن نیز همچنان محل پرسش است؛ مسائلی که بدون توضیح شفاف درباره وضعیت اجرایی آنها، ارزیابی زمان بازگشایی ورزشگاه را دشوار می‌کند. فوتبال ایران در حالی همچنان از آزادی دور مانده که موعد اعلام‌شده برای پایان بازسازی نیز به‌تدریج نزدیک می‌شود. اگر توقف‌ها و مشکلات موجود ادامه پیدا کند، این احتمال وجود دارد که ورزشگاه حتی تا پایان سال ۱۴۰۵ هم آماده بهره‌برداری کامل نباشد. در آن صورت، غیبت طولانی‌مدت آزادی از فوتبال ایران باز هم تمدید خواهد شد؛ اتفاقی که نه‌تنها بازگشت یک ورزشگاه مهم را به تأخیر می‌اندازد، بلکه محرومیت فوتبال کشور از یکی از اساسی‌ترین امکانات خود را طولانی‌تر می‌کند.