باشگاه‌های ایرانی در یک وضعیت نابرابر قرار دارند. آنها هزینه جابه‌جایی، مسافرت و از دست دادن امتیاز میزبانی را می‌پردازند، بی‌آنکه توضیح مشخصی دریافت کنند. تیم‌های ایران در روز میزبانی باید در کشورهای همسایه بازی کنند. این امر نه‌تنها هزینه‌های مالی سنگینی به باشگاه‌ها تحمیل می‌کند، بلکه از نظر روحی و روانی نیز بازیکنان و هواداران را تحت فشار قرار می‌دهد. هواداران ایرانی از دیدن تیم‌های خود در ورزشگاه‌های خانگی محروم شده‌اند، در حالی که هواداران سعودی با وجود تهدیدات موشکی، همچنان می‌توانند در ورزشگاه‌های خود حضور یابند.
این وضعیت در حالی است که ایران بارها نشان داده توانایی برگزاری مسابقات بین‌المللی را دارد. امنیت نسبی برقرار است، پروازهای بین‌المللی فعال‌اند و زیرساخت‌های ورزشی آماده است. با این حال، AFC همچنان بر تصمیم قبلی خود پافشاری می‌کند. این پافشاری نه بر اساس واقعیت‌های میدانی، بلکه بر اساس معیارهای دوگانه و احتمالاً ملاحظات سیاسی و مالی است.
