در حافظه موقت ذخیره شد...
در انتظار یک حساب‌وکتاب تازه
شفافیت قراردادها، مشخص بودن منابع تأمین بودجه، پیش‌بینی ریسک ارزی و حسابرسی واقعی می‌تواند بخشی از راهکار باشد. باشگاهی که در ابتدای فصل برای یک قرارداد یک میلیون دلاری ۱۹۳ میلیارد تومان در نظر گرفته، اکنون باید برای همان تعهد ۲۶۸ میلیارد تومان منابع ریالی فراهم کند. این فاصله را نمی‌توان با نادیده گرفتن آن یا انتقال مسأله به آینده حل کرد.
فوتبال ایران در سال‌های گذشته بارها نشان داده که هزینه کردن برای رسیدن به نتیجه کوتاه‌مدت، آسان‌تر از ساختن یک اقتصاد پایدار است. افزایش اخیر نرخ ارز، هشداری جدی برای این الگوست. اگر باشگاه‌ها همچنان بدون پشتوانه درآمدی مشخص قراردادهای سنگین ببندند، چالش بعدی ممکن است نه در جدول لیگ، بلکه در پرونده‌های مالی و حقوقی فوتبال ایران شکل بگیرد.
دلار در روزهای فیفادی شاید در زمین فوتبال دیده نشود، اما اثر آن می‌تواند خیلی زود به زمین مسابقه برسد؛ جایی که تصمیم‌های مالی امروز، نتیجه ورزشی فردا را نیز تحت تأثیر قرار خواهند داد.