مصدومیتها یکی پس از دیگری، نیمکت هم خالیتر از همیشه
تراکتور در مخمصه
حسین برزگریاری
خبرنگار
تراکتور تبریز فعلاً در صدر جدول ردهبندی قرار دارد، اما پرسپولیس با یک بازی کمتر و ۱۳ امتیاز، اصلیترین تهدید برای جایگاه فعلی این تیم به شمار میرود. با این حال، شاید بتوان گفت تراکتور تا پایان هفته هفتم، روزهای خوب خود را پشت سر گذاشته است. تیمی که تا پیش از هفته هفتم بدون گل خورده و با به ثمر رساندن 8 گل صدرنشین بود، در هفته هفتم نخستین گل فصل را دریافت کرد و نخستین شکست خود را نیز تجربه کرد؛ آن هم مقابل استقلال خوزستان که کمتر کسی تصور میکرد بتواند تراکتور را متوقف کند.
این شکست فقط 3 امتیاز را از تراکتور گرفت، اما مسائل مهمتری را نیز آشکار کرد؛ اینکه تیم جواد نکونام با شرایط فعلی نیمکت و تعداد محدود بازیکنان آماده، برای حفظ صدرنشینی و ادامه رقابت در بالاترین سطح، کار سادهای نخواهد داشت.
دومین باخت؛ این بار در آسیا
تراکتور پس از شکست مقابل استقلال خوزستان راهی رقابتهای آسیایی شد تا مانند فصل گذشته، شروعی امیدوارکننده در لیگ نخبگان آسیا داشته باشد. اما این اتفاق رخ نداد. شاگردان نکونام در نخستین بازی آسیایی برابر شبابالاهلی امارات قرار گرفتند و با یک گل شکست خوردند؛ شکستی که فقط نتیجه آن قابل توجه نبود و کیفیت بازی تراکتور نیز نگرانیهایی را برای ادامه فصل ایجاد کرد.
دو شکست متوالی، آن هم در فاصلهای کوتاه، برای تیمی که تا چند هفته قبل یکی از منسجمترین تیمهای لیگ بود، زنگ هشداری جدی محسوب میشود.
از تیم قهرمان، مصدومها باقی ماندهاند
تراکتور همچنان بخش قابل توجهی از بازیکنان فصل قهرمانی دراگان اسکوچیچ را در اختیار دارد، اما به نظر میرسد آن تیم کمکم در حال از دست دادن عمق خود است. مهدی هاشمنژاد پیش از آغاز مسابقات با مصدومیت مواجه شد و هنوز به ترکیب بازنگشته است. مهدی ترابی نیز خیلی زود از ترکیب دور شد و علی بیرانوند همچنان وضعیت روشنی برای آینده خود در تراکتور ندارد. هالوویچ و اشترکالی نیز با مصدومیت روبهرو شدهاند.
این فهرست برای تیمی که باید همزمان در سه جبهه رقابت کند، قابل چشمپوشی نیست. نکونام بهتر از هر کسی میداند که ادامه فصل با چنین شرایطی، چه چالشهایی برای تراکتور ایجاد خواهد کرد.
تراکتور برای نیمکت، گزینهای ندارد
در شرایطی که بسیاری از تیمهای لیگ برتری در تلاش هستند نیمکت خود را برای ادامه فصل تقویت کنند، تراکتور هنوز نتوانسته در جذب بازیکنان جدید به موفقیت قابل توجهی برسد. استقلال، پرسپولیس، سپاهان و دیگر مدعیان، با نگاه به هفتههای آینده به دنبال افزایش عمق ترکیب خود هستند، اما تراکتور فعلاً فاصله زیادی با شرایط ایدهآل دارد. این مسأله برای باشگاهی که طی سالهای گذشته یکی از نقاط قوتش جذب بازیکنان باکیفیت، بهویژه بازیکنان خارجی، بوده، عجیب به نظر میرسد. تراکتور زمانی به داشتن نیمکتی پر از بازیکنان آماده و شناختهشده افتخار میکرد؛ امروز اما شرایط متفاوت است.
3 آوردگاه و یک نیمکت محدود
تراکتور در هفتههای آینده کار سادهای ندارد. لیگ برتر، لیگ نخبگان آسیا و جام حذفی، 3 رقابتی هستند که این تیم باید همزمان در آنها حضور داشته باشد. چنین برنامهای نیازمند ترکیبی عمیق و نیمکتی قدرتمند است؛ چیزی که تراکتور در شرایط فعلی از آن فاصله دارد.
این نیمکت را کسی نمیشناسد
یکی از نشانههای این مسأله را میتوان در بازی تراکتور مقابل پرسپولیس دید؛ دیداری که سختترین مسابقه نیمفصل اول این تیم محسوب میشد. تراکتور در آن مسابقه با یک گل و با استفاده از اشتباه مدافع پرسپولیس به پیروزی رسید، اما روی نیمکت شرایط چندان امیدوارکننده نبود. حضور مهدی ترابی مصدوم و بازیکنانی مانند محمودی، خرمی، خنکداری و درویشعالی، عمق محدود ترکیب تراکتور را بهخوبی نشان میداد. شاید حتی بسیاری از هواداران تراکتور نیز شناخت کاملی از برخی نیمکتنشینان نداشته باشند. برای تیمی که قرار است در 3 رقابت مهم بجنگد، این مسأله نمیتواند موضوعی فرعی تلقی شود.
نکونام این روزها را میدید؟
جواد نکونام تنها در 3،2 روز مانده به آغاز لیگ برتر روی نیمکت تراکتور نشست و جایگزین محمد ربیعی شد. تصمیمی که طبیعتاً جذابیتهای خاص خود را برای این مربی داشت، اما حالا شرایط تیم، پرسشهای مهمی را پیش روی او قرار داده است. آیا نکونام پیش از قبول این مسئولیت، عمق ترکیب تراکتور، احتمال مصدومیتها و فشردگی 3 رقابت را بهطور کامل در نظر گرفته بود؟ آیا میدانست تیمی که فصل گذشته قهرمان شده، ممکن است در ادامه فصل با چنین کمبودهایی روبهرو شود؟ تراکتور هنوز صدرنشین است و فصل به پایان نرسیده، اما 2 شکست متوالی نشان دادهاند که مسیر ادامه فصل به سادگی هفتههای ابتدایی نخواهد بود. حالا مسأله اصلی این نیست که تراکتور چگونه صدر جدول را به دست آورده؛ پرسش مهمتر این است که آیا با این ترکیب و این نیمکت، میتواند آن را حفظ کند؟