سالهاست پدیده جدیدی از دل فوتبال پایه ایران بیرون نیامده و این خود نشانه بحران در این ردههاست. تیمهای پایه گاهی نتیجه میگیرند اما هیچ برنامهای برای آینده آنها وجود ندارد و به همین دلیل استعدادها از بین میروند و فوتبال ایران به بازیکنان مسنتر متکی شده است. این تحلیل نشان میدهد حتی زمانی که تیمهای پایه ایران در یک تورنمنت خاص نتیجه میگیرند، این موفقیت لزوماً حاصل یک سیستم پایدار نیست و اغلب به توانایی فردی چند بازیکن خاص یا شانس در قرعهکشی گروهها بازمیگردد.
بخش دیگری از این مشکل به مدارس فوتبال و نهادهای آموزشی پایه برمیگردد. به گفته برخی فعالان این حوزه، در بسیاری از مدارس فوتبال، محور اصلی فعالیت پول است و تیمها بهجای تمرکز بر تربیت بازیکن، بیشتر به دنبال منافع مالی خود هستند. این وضعیت باعث میشود استعدادیابی به شکل علمی و بلندمدت انجام نشود و نسلهای مختلف بازیکنان بدون پشتوانه فنی و آموزشی کافی وارد میدانهای بینالمللی شوند.
