ریشه این چالش را باید در ساختار آموزشی آکادمیهای فوتبال ایران نیز جست وجو کرد. برنامه بسیاری از آکادمیهای پایه عمدتاً بر توسعه فنی و تاکتیکی متمرکز است: پاس کاری، کنترل توپ، آمادگی جسمانی و تاکتیکهای دفاعی و هجومی. در مقابل، آموزش مدیریت هیجان، تحمل شکست، احترام به داور و رقیب، مسئولیتپذیری اجتماعی و هوش هیجانی معمولاً جایگاه مشخص و مستمری ندارد. این به معنای بیتوجهی همه مربیان ایرانی به اخلاق نیست. بسیاری از مربیان در جریان تمرین یا مسابقه به بازیکنان تذکر اخلاقی میدهند. مسأله این است که این آموزشها اغلب واکنشی و پراکندهاند و کمتر به صورت یک برنامه مدون، مستمر و قابل ارزیابی اجرا میشوند.تفاوت میان تذکر اخلاقی و تربیت اخلاقی در همین نقطه مشخص میشود. تربیت، نیازمند برنامه، تداوم، نیروی متخصص، ارزیابی و مشارکت خانواده است. اگر بازیکن نوجوان فقط پس از ارتکاب یک رفتار نادرست تذکر بگیرد، نمیتوان انتظار داشت که در شرایط دشوار و پرتنش بزرگسالی بتواند به شکل درست هیجانات خود را مدیریت کند.
