راهحل را نباید فقط در سنگینترکردن جریمهها جستوجو کرد. فوتبال ایران به مجازاتهایی نیاز دارد که واقعاً اثر داشته باشند؛ مجازاتی که بازیکن را وادار کند پیش از رفتار هیجانی مکث کند، مربی را نسبت به اعتراضهای خارج از چهارچوب محتاط کند، مدیر را از ایجاد جنگ رسانهای منصرف سازد و باشگاه را به کنترل رفتار اعضای خود وادار کند. در عین حال، بازیکن و هوادار باید بدانند که برای هیچ تیم و هیچ ستارهای استثنایی در اجرای قانون وجود ندارد. اگر چنین سیستمی شکل بگیرد، کمیته انضباطی دیگر صرفاً نهادی نخواهد بود که پس از هر مسابقه چند پرونده دریافت و چند جریمه صادر کند؛ بلکه به نهادی تبدیل خواهد شد که بتواند رفتار فوتبال را پیش از رسیدن به بحران مدیریت کند. این همان تفاوت میان «تنبیه» و «بازدارندگی» است.
