صفحات
  • صفحه اول
  • مدیریت ورزش
  • ورزش جهان
  • منهای فوتبال
  • پرونده
  • پرسپولیس
  • استقلال
  • صفحه آخر
شماره هشت هزار و صد و نود و شش - ۰۴ شهریور ۱۴۰۵
روزنامه ایران ورزشی - شماره هشت هزار و صد و نود و شش - ۰۴ شهریور ۱۴۰۵ - صفحه ۸

لطفاً داد نزنید!

سینا حسینی
خبرنگار
در فوتبال مدرن، نیمکت فنی بیش از آنکه محل نمایش هیجان و فریاد باشد، اتاق فرمان یک مسابقه است؛ جایی که سرمربی باید در آرام‌ترین حالت ممکن، اتفاقات زمین را ببیند، تحلیل کند و برای تغییر شرایط تصمیم بگیرد. 
ولی بخشی از مربیان جوان لیگ برتر ایران هنوز تصور می‌کنند هرچه صدایشان بلندتر باشد، اقتدارشان بیشتر و شانس موفقیت تیمشان بالاتر است.
 گویی فریاد زدن، اعتراض کردن و حضور دائمی در متن جنجال‌های کنار زمین، بخشی از دانش مربیگری محسوب می‌شود.
این نگاه، نه‌تنها با فوتبال روز دنیا فاصله دارد، بلکه می‌تواند نشانه‌ای از فقر ایده‌های فنی باشد.
 مربی‌ای که تمام انرژی خود را صرف اعتراض به داور، فریاد بر سر بازیکن یا نمایش هیجان در کنار زمین می‌کند، چه زمانی برای خواندن بازی، کشف نقاط ضعف حریف و طراحی راهکارهای تازه دارد؟ فوتبال در سطح حرفه‌ای، مسابقه‌ای برای بلندتر حرف زدن نیست؛ رقابتی برای بهتر فکر کردن است.
مربیان موفق امروز، کنار زمین شطرنج مربیگری را بازی می‌کنند. آنها با یک جابه‌جایی، تغییر سیستم، تعویض به‌موقع یا حتی تغییر وظیفه یک بازیکن می‌توانند ساختار مسابقه را دگرگون کنند. 
گاهی یک تصمیم کوچک، نتیجه ۹۰ دقیقه را تغییر می‌دهد. این همان تفاوت میان مربی صاحب ایده و مربی صاحب صداست.
سرمربی باید بتواند هیجان خود را مدیریت کند؛ زیرا بازیکنان از نیمکت فقط دستور نمی‌گیرند، بلکه رفتار و میزان آرامش مربی را نیز دریافت می‌کنند. 
انتقال اضطراب، عصبانیت و هیجان بی‌دلیل می‌تواند تمرکز بازیکن را برهم بزند و تیم را از تصمیم‌گیری منطقی دور کند. قرار نیست بازیکن در زمین، عصبانیت سرمربی را بازی کند؛ قرار است ایده او را اجرا کند.
البته فریاد زدن در مقاطعی از مسابقه ممکن است لازم باشد؛ اما تفاوت بزرگی میان «ارتباط مؤثر» و «داد زدن مداوم» وجود دارد. 
مربی باید بداند چه زمانی صحبت کند، چه زمانی سکوت کند و مهم‌تر از همه، چه چیزی بگوید.
در فوتبال امروز، کاریزما با صدای بلند ساخته نمی‌شود. اعتبار یک مربی از کیفیت تمرین، شناخت حریف، جزئیات تاکتیکی، مدیریت رختکن و تصمیم‌های درست در لحظات حساس شکل می‌گیرد. 
مربیان جوان لیگ برتر اگر می‌خواهند از مرز مربیگری احساسی عبور کنند، باید بپذیرند که جای دادزن کنار زمین فوتبال نیست. کنار زمین، جای کسی است که آرام‌تر از همه می‌بیند، دقیق‌تر از همه فکر می‌کند و در لحظه مناسب، صفحه شطرنج را به سود تیمش تغییر می‌دهد.
جستجو
آرشیو تاریخی