کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال در سالهای اخیر برای مقابله با خشونت، فحاشی و پرتاب اشیا، احکامی مانند محرومیت تماشاگران، جریمه باشگاهها و در مواردی اعلام نتیجه 3 بر صفر صادر کرده است؛ احکامی که هدف اصلی آنها تنبیه و ایجاد بازدارندگی است. اصل برخورد با رفتارهای خشونتآمیز قابل دفاع است، اما سؤال مهم اینجاست که آیا مجازات بهتنهایی میتواند فرهنگ سکوها را اصلاح کند؟ واقعیت این است که تکرار اتفاقات مشابه نشان میدهد پاسخ انضباطی، هرچند ضروری، کافی نیست. وقتی متخلف شناسایی نمیشود و در نهایت باشگاه و بخش بزرگی از هواداران هزینه رفتار عدهای محدود را میپردازند، ممکن است احساس بیعدالتی نیز شکل بگیرد. جریمه و محرومیت باید در کنار شناسایی دقیق خاطیان، آموزش هواداران، بهبود شرایط ورزشگاه و حضور مؤثر مسئولان فرهنگی و انتظامی قرار گیرد.
اگر هدف، کاهش پایدار خشونت است، فوتبال ایران بیش از مجازات به یک برنامه پیشگیرانه و فرهنگی نیاز دارد؛ برنامهای که سکو را از محل تخلیه خشم به بخشی از هویت مثبت باشگاه تبدیل کند.
