معمای غیبتهای محمدجواد حسیننژاد در تیمهای ملی
چالشهای پیش روی لژیونرهای جوان
محسن ذاکری/ در فصلی که میتوانست نقطه اوج درخشش محمدجواد حسیننژاد، هافبک خلاق و جوان فوتبال ایران باشد، غیبتهای متوالی و بعضاً بحثبرانگیز او در اردوهای تیمهای ملی بزرگسالان و امید، به معمایی تبدیل شده که توجه رسانهها و کارشناسان را به خود جلب کرده است. این پدیده، ابعاد مختلفی از مدیریت فوتبال، تعامل میان باشگاهها و تیمهای ملی و سرنوشت لژیونرهای جوان را به تصویر میکشد.
تأملبرانگیزترین غیبت حسیننژاد به تصمیم امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی بزرگسالان، در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ بازمیگردد. در اقدامی غیرمنتظره و برخلاف پیشبینیها، نام این تکنسین خط میانی در لیست ۳۰ نفره مسافران جام جهانی قرار نگرفت. این اتفاق در حالی رخ داد که حسیننژاد در فصل ۲۶-۲۰۲۵ یکی از آمادهترین و پرکارترین لژیونرهای ایرانی در اروپا محسوب میشد. آمارهای او در لیگ برتر روسیه گواه این مدعاست، ۲۹ بازی در لیگ و ۸ دیدار در جام حذفی، بدون حتی یک غیبت به دلیل مصدومیت یا محرومیت. این رویکرد کادر فنی تیم ملی، حتی تعجب فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) را نیز برانگیخت؛ تا جایی که سایت رسمی فیفا، نام حسیننژاد را در صدر لیست سه غایب بزرگ و سرشناس تیم ملی ایران در جام جهانی قرار داد.
با وجود این شوک، حسیننژاد با حرفهایگری مثالزدنی به این موضوع واکنش نشان داد و گفت: «آرزوی هر بازیکنی پوشیدن این پیراهن پرافتخار است و من هم مستثنی نیستم.» این اظهارنظر نشان از بلوغ فکری و تعهد او به تیم ملی دارد، اما پرسشهایی را در مورد دلایل اصلی این غیبت در اذهان عمومی ایجاد میکند. آیا این یک بایکوت فنی بود؟ یا سوءتفاهمی در روند انتخاب بازیکنان؟
غیبت دوم در اردوی تیم امید
پس از پایان جام جهانی و در حالی که انتظار میرفت حسیننژاد به اردوهای تیم ملی بازگردد، سری دوم غیبتهای او در اردوی تیم ملی امید در ترکیه آغاز شد. اما این بار، داستان متفاوت بود. غیبت او، نتیجه توافق دوجانبه با کادر فنی تیم امید بود. حسیننژاد به دلیل ترافیک شدید مسابقات و فصل فرسایشی لیگ روسیه، از حسین عبدی، سرمربی تیم امید، درخواست کرد تا از حضور در این اردو معاف شود. باشگاه دینامو ماخاچقلعه تا شش روز مانده به آغاز اردوی ترکیه، درگیر مسابقات فشردهای بود و این هافبک جوان به عنوان مهره فیکس تیمش، فشار بدنی سنگینی را تحمل میکرد. حسین عبدی با درک این شرایط و برای جلوگیری از مصدومیت احتمالی، با درخواست او موافقت کرد تا این بازیکن پیش از آغاز تمرینات پیشفصل جدید در روسیه، فرصتی برای ریکاوری داشته باشد. حسیننژاد در فصلی که گذشت، با ثبت ۳۰ بازی، ۴ گل و ۳ پاس گل، مهره کلیدی تیمش بود.
در تحلیل نهایی، غیبتهای حسیننژاد در دو جبهه ملی، ریشههای کاملاً متفاوتی داشت. غیبت اول، به نظر میرسد نتیجه یک تصمیم سلیقهای و یکطرفه از سوی کادر فنی بزرگسالان بود که با واکنشهای منفی کارشناسان و حتی فیفا روبهرو شد. این نوع برخورد میتواند به تضعیف روحیه بازیکنان جوان و از بین رفتن انگیزههای آنان منجر شود.
اما غیبت دوم، نمونهای از یک ریلگذاری منطقی و تعامل سازنده میان بازیکن، باشگاه و تیم ملی بود. در این مورد، شرایط فیزیکی بازیکن و فشار مسابقات باشگاهی مورد توجه قرار گرفت و تصمیمی عاقلانه برای حفظ سلامت و آمادگی او اتخاذ شد.
این دو رویداد، آینه تمامنمای چالشهای فرسایندهای است که لژیونرهای جوان ایرانی با آن روبهرو هستند. در ترافیک فشرده بازیهای باشگاهی و ملی، سرنوشت درخشش یا سوختن این استعدادها، به نوع نگاه و تصمیمگیری مسئولین و کادر فنی گره میخورد. امید است با رویکردی حرفهایتر و سیستمی، از سرمایههای فوتبال ملی به بهترین شکل ممکن محافظت شود و شاهد درخشش بیشتر بازیکنانی چون حسیننژاد در بالاترین سطوح فوتبال جهان باشیم.