سیاستهای ایالات متحده در تار و پود فیفا نفوذ کرده است
استقلال فیفا زیر چکمههای سیاست
حقوقدان ورزش
جام جهانی ۲۰۲۶ بهجای آنکه فستیوال صلح و نزدیکی ملتها باشد، روزبهروز بیشتر در باتلاق بیانیههای سیاسی، آپارتاید صدور ویزا و نقض آشکار استقلال ساختاری فوتبال غرق میشود. کارشکنیهای بیسابقه فدراسیون فوتبال آمریکا و دولت این کشور در قبال کاروان ایران، داوران بینالمللی و حتی خبرنگاران سایر قارهها، موجی از انتقادات حقوقی را به همراه داشته است. رفتاری که امروز از سوی کشور آمریکا شاهد هستیم، واقعاً دور از شأن انسانی و یک توهین آشکار به کل خانواده بزرگ فوتبال است. بدتر از رفتار آمریکا، سکوت مرگباری است که فیفا اختیار کرده؛ فدراسیون جهانی فوتبال بهقدری منفعل شده که حتی وقتی داور رسمی مسابقات خودش توسط کشور میزبان دیپورت میشود، هیچ حمایتی از او انجام نمیدهد! از نظر قانونی، آمریکا بهعنوان میزبان متعهد شده که متحد فیفا باشد و این جام جهانی را در بالاترین سطح استاندارد و بدون تبعیض برگزار کند، اما عملاً شاهد یک فاجعه حقوقی هستیم. پاسخ این انفعال را باید در اتفاقات چند ماه قبل جستوجو کرد. وقتی چند ماه پیش، فیفا در اقدامی تأملبرانگیز و عجیب، در متن و ساختار سیاسی سنای آمریکا برای دونالد ترامپ یک «جایزه» اختراع و به او اهدا میکند، تا جایی که صدای اعتراض اعضای خود فیفا هم درمیآید، نباید از وضعیت امروز تعجب کنیم! وقتی شما سرسپردگی خود را پیشاپیش اعلام کردهاید، دیگر نمیتوانید در این مقطع حساس، وظایف ذاتی و حاکمیتی خود را انجام دهید. فیفا عملاً استقلال خود را حراج کرده است. موضوع فقط بازیکن مستقر در زمین نیست؛ چرخه جام جهانی شامل هزاران تایتل و عنوان شغلی دیگر است که فرایند حرفهای کارشان با این گروگانگیری سیاسی آسیب دیده است. در حال حاضر بخش زیادی از خبرنگاران ورزشی در قاره آفریقا و آسیا برای دریافت ویزای ورود به آمریکا با بحران جدی روبهرو شدهاند و نمیتوانند در تورنمنت حاضر شوند. فدراسیون جهانی فوتبال از آن اصل اساسی و حیاتی خود یعنی «استقلال فیفا از سیاست» عدول کرده است. در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا با وجود اوج تنشهای جنگ سرد، شکسته شدن دیوار برلین و بحرانهای بریتانیا، شاهد یکی از باکیفیتترین جامها بودیم؛ چراکه متولی فوتبال در آن زمان سر خم کردن جلوی هیچ دولت و حاکمیتی را نمیپذیرفت. اما در سال ۲۰۲۶، فیفا هیچ الزامی به این اصل حس نمیکنید. ما اصلاً به حاکمیت و دولت آمریکا کاری نداریم؛ بحث ما کاملاً فوتبالی است. طرف حساب فیفا، فدراسیون فوتبال آمریکاست. این فدراسیون بهعنوان عضو فیفا، تمام اصول انسانی، کرامت بشری و حقوق اولیه انسانها را نادیده گرفته است. اینکه از رئیس فدراسیون یک کشور تا دبیرکل و حتی سرپرستی که باید روی نیمکت بنشیند و برگه تعویضها را بنویسد، ویزا نمیدهند، نقض آشکار اساسنامه فیفاست. متأسفانه رسانههای بینالمللی که تابع اراده و سیاستهای واشنگتن هستند، یک «سانسور خبری» سیستماتیک را پیش گرفتهاند و اصلاً به این بحرانها نمیپردازند. رسانهها در این چرخه، وظیفه ذاتی خودشان را انجام نمیدهند و در واقع با سکوتشان در مذمت این رفتار زشت شریک جرم هستند. چطور ممکن است خبرنگار، مسئول اجرایی و داور آسیایی و آفریقایی پشت دروازههای ویزا معطل بمانند و هیچ حرفی در رسانههای اصلی دنیا به میان نیاید؟ اینجاست که میگویم بایکوت خبری کاملاً هدفمند است تا صدای این بیعدالتی به گوش جهانیان نرسد. این جام جهانی، نمود عینی نفوذ سیاستهای آمریکا در تاروپود فدراسیون جهانی فوتبال است.