جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه فقط یک تورنمنت بزرگ فوتبالی نبود؛ این رقابتها نقطه آغاز تحولی تاریخی در ساختار مهمترین رویداد فوتبال جهان به شمار میرفت. تا پیش از آن، جام جهانی با حضور ۲۴ تیم برگزار میشد، اما فیفا با تصمیمی جسورانه تعداد تیمها را به ۳۲ تیم رساند؛ تغییری که چهره فوتبال جهان را دگرگون کرد.
ایده این توسعه توسط ژائو هاولانژ مطرح شد. هدف اصلی او «جهانیسازی» واقعی فوتبال بود؛ زیرا بسیاری از قارهها، بهویژه آفریقا و آسیا، سهمیه ناچیزی در جام جهانی داشتند. با اجرای فرمت جدید، سهمیه آفریقا از ۳ به ۵ افزایش یافت و فرصت بیشتری برای حضور تیمهای نوظهور فراهم شد.
از سوی دیگر، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و یوگسلاوی، تعداد کشورهای عضو فیفا افزایش چشمگیری پیدا کرده و رقابت برای صعود دشوارتر شده بود. همچنین افزایش تعداد مسابقات از ۵۲ به ۶۴ بازی، درآمدهای کلانتری از محل حق پخش تلویزیونی و قراردادهای اسپانسری برای فیفا به همراه آورد.
در جام جهانی فرانسه، برای نخستین بار ۸ گروه ۴ تیمی شکل گرفت؛ فرمولی که تا سال ۲۰۲۲ ادامه یافت و بسیاری آن را «استاندارد طلایی» جام جهانی میدانند.