جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا برای آلمان غربی فقط یک جام دیگر نبود. این مسابقات، آخرین حضور این کشور در قامت «آلمان غربی» پیش از اتحاد مجدد با آلمان شرقی بود. کمتر از چهار ماه پس از فینال رم، دیوار برلین فرو ریخت و دو آلمان به یک کشور تبدیل شدند اما آن تیم که در ۸ ژوئیه ۱۹۹۰ جام قهرمانی را بالای سر برد، دیگر هرگز در همان شکل و شمایل تکرار نشد. داستان از جایی جذاب میشود که بدانیم تیم آلمان غربی در آن سال، ترکیبی از بازیکنانی از غرب بود اما در سایه، اتفاقات تاریخی بزرگی جریان داشت. فرانتس بکنباوئر، سرمربی افسانهای، در مصاحبهای پس از فینال گفت: «ما برای میلیونها آلمانی بازی میکردیم که منتظر یک روز خوب بودند. شاید این آخرین باری بود که با پرچم قدیمی به میدان میرفتیم.» فینال مقابل آرژانتین یکی از خشنترین و کمگلترین فینالهای تاریخ بود. در دقیقه ۶۵، بازیکن آرژانتین، پدرو مونسون، اولین اخراجی تاریخ فینالهای جام جهانی شد و کمی بعد ریکاردو جیوستی نیز اخراج گردید. آرژانتین با ۹ نفر بازی میکرد. در دقیقه ۸۵، آندریاس برمه پنالتی را به گل تبدیل کرد و آلمان غربی ۱–۰ پیروز شد. اما صحنه تلخ ماجرا وقتی رقم خورد که دیگو مارادونا، کاپیتان آرژانتین، پس از سوت پایان، روی زمین نشست و بیوقفه گریه کرد. او از پذیرفتن مدال نقره خودداری کرد و در مصاحبه با فیفا گفت: «داور نباید آن پنالتی را میگرفت. آنها جام را از ما دزدیدند.» با این حال، تاریخ برنده را آلمان غربی ثبت کرد. لوتار ماتئوس، کاپیتان آلمان، جام را بالای سر برد، اما چند روز بعد در مصاحبهای اعتراف کرد: «در لحظه دریافت جام، فقط به دیواری فکر میکردم که قرار بود تا چند ماه دیگر بیفتد. میدانستم که فوتبال ما هم قرار است تغییر کند.» پس از اتحاد، تیم متحد آلمان در جام جهانی ۱۹۹۴ حاضر شد، اما هرگز آن هارمونی و هماهنگی تیم غربی سابق را نداشت. ایتالیای ۹۰ آخرین رقص آلمان غربی بود؛ رقصی که با جام به پایان رسید اما با حسرت وداع با یک دوران همراه بود. برای بسیاری از آلمانیها، آن جام نه فقط نماد قهرمانی، که نماد پایان یک کشور بود.
