در حافظه موقت ذخیره شد...
پل گاسکوئین؛ پسری که ایتالیای ۹۰ را گریاند
کارت زردی که نماد یک نسل شد
ماجرا از این قرار بود که گاسکوئین، هافبک ۲۳ ساله و عجیب انگلیس، در دقیقه ۷۰ بازی نیمهنهایی در تورین، مرتکب خطایی روی توماس برتهولد شد و داور کارت زردی به او نشان داد. گاسکوئین میدانست که این دومین کارت زرد او در مسابقات است و در صورت صعود انگلیس به فینال، از حضور در مهمترین بازی زندگیاش محروم خواهد بود. ناگهان، صورتش در هم رفت و اشکهای تلخ از چشمانش سرازیر شد.
آن لحظه، نه تنها استادیوم دل آلپی تورین، بلکه میلیونها تماشاگر تلویزیونی در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار داد. گاسکوئین که تا آن روز به عنوان یک بازیکن سرکش، عجیب و بعضاً غیرحرفهای شناخته میشد، ناگهان چهرهای دیگر از خود نشان داد. او نشان داد که پشت آن ظاهر شلوغ و رفتارهای کودکانه، دلی پر از عشق به فوتبال و پیراهن تیم ملی نهفته است.
گریه گازا در آن روز چنان تأثیری داشت که حتی هواداران آلمانی هم با او همدردی کردند. گری لینکر، همتیمی او در تیم ملی، بعدها گفت: «در آن لحظه، تمام استادیوم ساکت شد. پل داشت گریه میکرد، اما انگار همه ما با او گریه میکردیم.»
اما ماجرای گاسکوئین در آن جام، فقط به آن اشک ختم نمیشد. او در بازی یکهشتم نهایی مقابل بلژیک، در دقیقه ۱۱۹ یک ضربه ایستگاهی تماشایی زد و سپس با دریبل دو مدافع، پاس گل پیروزیبخش را به دیوید پلات داد. در یکچهارم نهایی مقابل کامرون، او دوباره درخشان بود و دو پاس گل داد تا تیمش از شکست ۲–۱ به پیروزی ۳–۲ برسد.
گاسکوئین در آن مسابقات تبدیل به محبوبترین بازیکن انگلستان شد اما اشکهای او در تورین، از او یک نماد جهانی ساخت. رسانهها نوشتند: «پسری که هرگز بزرگ نشد، در بزرگترین صحنه دنیا نشان داد چقدر بزرگ است.»
بعد از آن روز، هرگاه نام ایتالیای ۹۰ برده میشود، تصویر گاسکوئین گریان در کنار اشکهای مارادونا پس از فینال ورق میخورد. گازا هیچگاه نتوانست جام جهانی را بالای سر ببرد، اما گریه او جاودانه شد. پل گاسکوئین در سال ۲۰۲۰ گفت: «اگر آن کارت زرد را نمیگرفتم، شاید هرگز کسی یادش نمیآمد که من چقدر به فوتبال عشق میورزم.»