خبری از بازی تدارکاتی هم نیست
آمادهسازی در حد محلات
محمدرضا رحیم پور
روزنامهنگار
فریده شجاعی، نایبرئیس زنان فدراسیون فوتبال، خبر کوتاه اما تلخ لغو بازیهای تدارکاتی پیش از اعزام تیم ملی را اعلام کرد: «با ازبکستان و بلاروس صحبت کرده بودیم و هر دو از نظر حضور در ایران یا با اعزام ما موافقت کرده بودند. قرار بود یک هفته قبل از اعزام دیدار داشته باشیم اما در حال حاضر هیچکدام امکانپذیر نیست.» جملهای که اگرچه ظاهراً گزارشی عملیاتی است، در بطن خود ضعف ساختاری و ناتوانی مدیریتی را عیان میسازد؛ ناتوانیای که میتواند سرنوشت ملیپوشان زن را در آستانه بزرگترین صحنه آسیایی به کام ناکامی بکشاند.
زنانی که برای حضور در جام ملتهای آسیا 2026 در استرالیا نفس میکشند، با همگروهی دشوار مقابل استرالیا، کرهجنوبی و فیلیپین اما حالا نهتنها از فرصت آمادهسازی مطلوب محرومند، بلکه با این واقعیت تلخ روبهرو هستند که نهاد متولی فوتبال کشور، توان مدیریت حداقلی امور تدارکاتی را ندارد. در فاصلهای کمتر از دو ماه تا اولین بازی ملیپوشان برابر کرهجنوبی، لغو دوستانهها صرفاً یک ضعف لجستیکی نیست؛ نمادی است از کمتوجهی، بیبرنامگی و فروگذاری مسئولیت در برابر مطالبه اصلی ورزش زنان؛ آنها انتظار فراتر از حد توان را ندارند و تنها دنبال فرصت برابر برای آمادگی هستند.
این ضعف در کنار عملکرد باشگاهها در عدم همکاری برای در اختیار گذاشتن بازیکنان، تصویر ناامیدکنندهتری میسازد. تیمی که سرمربیاش یعنی مرضیه جعفری، اخیراً بهعنوان بهترین سرمربی سال آسیا معرفی شده و همه امیدوار بودند با تکیه بر ظرفیتهای فنی و مدیریتیاش، این روزها ناچار است با محدودیتهای بیرونی مبارزه کند؛ محدودیتهایی که هرگونه تلاشی را برای رقابت واقعی تضعیف میکند.
وعدهها، آنگونه که در ماههای اخیر از زبان برخی مدیران شنیده شده، رنگارنگ و آرمانی بودهاند اما آنچه در میدان واقعیت دیده میشود، بیعملی و رفتارهای عوامگرایانه است.
شعارهایی که برای افکار عمومی دلپذیر است اما پشتوانه عملی ندارد. در چنان شرایطی، نهتنها رؤیاهای ملیپوشان در معرض ریزش قرار دارد بلکه اعتبار نهاد متولی در سطح بینالمللی نیز هزینه خواهد شد.
راهحلها روشن هستند؛ برگزاری فوری جلسات هماهنگی با باشگاهها و تضمین آزادسازی بازیکنان، یافتن و نهاییکردن رقبای تدارکاتی حتی در قالب اردوهای مشترک خارج از کشور و ارائه برنامه شفاف و زمانبندیشده توسط فدراسیون.
اگر فدراسیون هنوز هم قصد دارد سخن از حمایت بگوید، زمان عمل همین امروز است نه وعدههایی که فردا فراموش میشوند، تیم ملی با این روند آمادهسازی قطعاً مقابل بهترین تیمهای فوتبال زنان آسیا از پیش بازنده است.
شاید اگر ملیپوشان در خواست اردویهای آنچنانی میکردند، میگفتیم در شرایط اقتصادی کنونی کشور دستیابی به این مهم غیرممکن است. این موضوع دیگر بحث استخدام مربی خارجی توسط کادرفنی یا پاداشهای پرداخت نشده نیست، ملیپوشان ایران شایسته هستند فدراسیون فوتبال در قبال آنها وظیفه حداقلی خود یعنی بازی تدارکاتی را بهدرستی انجام دهد.