از حاشیه تا متن یک فینال پر ماجرا
دست استقلال به جام نرسید
فینال لیگ یک زنان با تأخیری چند روزه و در یک بازی پرهیجان و در شهر نوشهر برگزار شد؛ دیداری که قرار بود پنجشنبه ۲۵دی برگزار شود اما بهدلیل برخی هماهنگیها به دوشنبه ۲۹دی ساعت ۱۲ در ورزشگاه شهدای نوشهر موکول شد.
بازی با کنترل نسبی میزبانی وارش آغاز شد. شاگردان رزمی با برنامه و از همان دقایق ابتدایی توپ و میدان را در اختیار گرفتند و با فشار مستمر به دروازه استقلال، نخستین فرصتها را خلق کردند. روی یکی از همین حملات سازمانیافته، زینب اسماعیلی با یک ضربه دقیق و استادانه گل نخست را برای وارش به ثمر رساند تا وارش یکبرصفر پیش بیفتد.
استقلال میهمان اما عقب ننشست. شاگردان مریم حسنزاده که برای بازگشت آمده بودند، در نیمه دوم بازی ریتم خود را بالا بردند و چند موقعیت جدی روی دروازه وارش ساختند. بازی با نیمه دوم هیجانی پیش میرفت تا آنکه در واپسین ثانیههای بازی در 90دقیقه معمول، نسترن مولاحسینی با یک شوت سرنوشتساز از فاصلهای نزدیک، گل تساوی را به ثبت رساند؛ گلی که شادی مضاعفی برای کادرفنی استقلال رقم زد و بازی را به وقت اضافه کشاند که در دو فرصت 15دقیقه هم عملاً تیمی نتوانست به گل برسد تا این بازی در نهایت به پنالتی بکشد.
پنالتیها اما صحنه دیگری از درام و دلهره بودند؛ جایی که وارش با تمرکز و خونسردی توانست سه پنالتی را تبدیل به گل کند و در مقابل استقلال سه فرصت را از دست داد تا در نهایت نتیجه ضربات پنالتی 3-صفر به سود وارش رقم بخورد. با سوت پایان، بازیکنان وارش یکدیگر را در آغوش گرفتند و جشن قهرمانی آغاز شد؛ قهرمانی که حاصل سالها برنامهریزی و تداوم باشگاهی بود.
با وجود شادی میزبان، سایه جنجال بر بازی سنگینی میکرد. استقلالیها بشدت به قضاوت اعتراض کردند و بارها از تصمیمات داوری ابراز نارضایتی کردند. آبان نصیری بهعنوان داور وسط، به همراه آتنا لشنی و الهام آذرگشسب بهعنوان کمکها، قضاوت بازی را برعهده داشتند؛ اما اعتراضات پیدرپی بازیکنان و اعضای کادر استقلال نشان داد که اختلافنظرها بر سر برخی تصمیمات میتواند منجربه تنش در حساسترین لحظات شود. این اعتراضات بلافاصله پس از پایان بازی خوراک رسانهها شد و کادرفنی استقلال از داوری بسیار ناراضی بودند.
قهرمانی وارش نوشهر در لیگ یک، علاوه بر شادی محلی، پیامی روشن داشت؛ پایداری مدیریتی، توجه به توسعه تیمی و ساختن از کف تا سقف میتواند ثمر مطلوب بدهد. بازیکنان و کادرفنی وارش با ارائه نمایشی منطقی و متعهدانه، حق خود را برای بالا آمدن از مرزهای لیگ یک گرفتند. اما حاشیههای داوری و اعتراضهای استقلال نیز یادآور شد که فوتبال زنان ما همچنان نیازمند شفافیت، حمایت و قضاوت بیحاشیه است تا تلاشهای میدانی پاک و بدون سایه تردید به نتیجه برسد.
بــــرش
سهمیه لیگ برتری مازندران خیلی زود پرید!
وارش در راه کرمان
با صعود وارش نوشهر، مازندرانیها که بعد از سالها توانستند نمایندهای در لیگ برتر داشته باشند اما حالا خیلی زود تیم خود را از دست خواهند داد و شنیده میشود تیم وارش نوشهر سهمیه لیگ برتری خود را به کرمان خواهد برد!
پس از صعود حساس وارش از مرحله پلیآف لیگ یک و در حاشیه دیدار فینال لیگ یک، شنیده شد مالک تیم وارش اعلام کرده که در شرایط کنونی تیمداری در مازندران ممکن نیست و میخواهد تیمش را برای لیگ برتر به کرمان برود.
وارش جزو معدود تیمهای خصوصی و موفق فوتبال بانوان است که با هزینه شخصی مالکش و نه با هیجانات زودگذر بلکه با برنامهریزی با نقشه راه درست توانسته به لیگ برتر برسد و وقتی مالک تیم حرف از انتقال سهمیه میزند، طبیعتاً نمیتواند برای تحت فشار گذاشتن مسئولین محلی باشد و احتمالاً این سناریو بهصورت جدی در حال پیگری است.
وارش فصل گذشته تا آستانه لیگ برتری شدن پیش رفت اما در همان مرحله پلیآف مقابل فرایساتیس فارس ناکام ماند اما تمایز واقعی این باشگاه نه در یک نتیجه ورزشی، بلکه در واکنش به آن ناکامی بود؛ باشگاه تصمیمهای احساسی نگرفت، پروژه منحل نشد و مسیر تغییر نکرد. نه تیم از هم پاشید و نه اهداف کوتاهمدت جای نگاه بلندمدت را گرفت. همین ثبات مدیریتی و برنامهریزی منطقی باعث شد وارش امسال دوباره با پختگی بیشتر، به جمع مدعیان صعود بازگردد.
در مقطعی وارش این امکان را داشت که با خرید امتیاز یک تیم لیگ برتری، خیلی سریعتر به سطح اول فوتبال زنان برسد؛ حتی مذاکرات ابتدایی انجام شد اما باشگاه ترجیح داد مسیر رشد طبیعی را انتخاب کند؛ نه برای «رسیدن» صرف، بلکه برای «ماندن». این انتخاب کیفیت فنی و انسجام تیمی را افزایش داد و وارش را در جریان رقابتها قویتر کرد.
حال اما شایعه انتقال سهمیه به کرمان، چراغ نگرانی را برای فوتبال مازندران روشن کرده است. فوتبال مازندران پس از ماجرای نساجی، حالا در خطر از دست دادن دومین نماینده خصوصی خود قرار دارد. وارش یک باشگاه خصوصی است و در این شرایط تنها راه حفظ تیم، جلب رضایت مالک و تأمین تضمینهایی است که او را نسبت به آینده مالی و مدیریتی تیم اطمینان دهد.
مسئولان فدراسیون، هیأت فوتبال مازندران، شهرداری نوشهر و اهالی کسبوکار و هواداران باید دستبهکار شوند؛ پیشنهادهای حمایتی، بستههای اسپانسرشیپ، تضمینهای زیرساختی و طرحهای درآمدزا باید هرچه سریعتر روی میز قرار گیرد. سکوت یا تکیه بر وعدههای شفاهی کافی نیست؛ اگر فوتبال مازندران نمیخواهد بار دیگر یک سهمیه را به تماشاگر بنشیند، باید عملی و هماهنگ عمل کند.
وارش بهخاطر انتخاب مسیر درست و صبر فنی امروز لایق ماندن در نوشهر است. مسئولان و مردم استان فرصت دارند تا این میراث ورزشی را حفظ کنند وگرنه ممکن است هواداران، باز هم شاهد رفتن تیم به شهری دیگر و تکرار یک تلخی دیرآشنا باشند.