وقتی رئیس فدراسیون درباره همه موضوعات ورزش صحبت میکند
دبیر در تور میکروفنها
علیرضا دبیر باز هم مصاحبه کرده است. او پس از اظهارات هفته گذشته درباره احتمال حضور در انتخابات کمیته ملی المپیک، اینبار در مراسم تقدیر از قهرمانان و مدالآوران کشتی مقابل خبرنگاران قرار گرفت و بار دیگر به این موضوع پرداخت؛ البته اینبار نیشی هم به فوتبال زد.
شرکت در انتخابات کمیته ملی المپیک حق طبیعی دبیر است. او قهرمان المپیک بوده و به عنوان رئیس فدراسیون کشتی، عضو مجمع کمیته ملی المپیک است و میتواند بدون هیچ مشکلی وارد انتخابات شود. مسأله اما تکرار روزانه این موضوع در مصاحبههای رئیس فدراسیون و اظهارنظرهای پیاپی کشتیگیران درباره احتمال رفتن اوست؛ اتفاقی که نه برای کشتی ایران خوشایند است و نه کمکی به آرامش این رشته میکند.
بحث بر سر درست یا غلط بودن تصمیم دبیر برای حضور در انتخابات نیست. مسأله اصلی، تعداد قابل توجه مصاحبههای او در روزهای اخیر است؛ اظهاراتی که مشخص نیست با چه هدفی تکرار میشوند و به نظر میرسد بیش از آنکه به نفع کشتی باشد، حاشیههای تازهای ایجاد میکند.
دبیر از ۱۱ آبان، یعنی زمان بازگشت تیمهای ملی کشتی به ایران، تقریباً هر روز به شکلی با رسانهها گفتوگو کرده است. چنین حجم از مصاحبهها واقعاً عجیب به نظر میرسد و بعید است نمونه مشابهی برای آن در میان مدیران ورزشی کشور وجود داشته باشد.
رئیس فدراسیون کشتی پس از مسابقات قهرمانی جهان چندینبار درباره عملکرد تیمها، کامران قاسمپور، حسن یزدانی و حتی رحمان عموزاد صحبت کرد. از دو هفته پیش، اظهارنظرهای او درباره کمیته ملی المپیک آغاز شد و روز گذشته نیز بار دیگر به این موضوع پرداخت؛ اینبار در کنار فوتبال و انتقاد از پیروز قربانی. نکته قابل تأمل اینکه دبیر در این مدت هنوز یک مصاحبه مشخص و متمرکز درباره سومی کشتی ایران در مسابقات قهرمانی جهان نداشته است. علیرضا دبیر بیتردید کارهای بزرگی برای کشتی ایران انجام داده و دستاوردهای مدیریتی او قابل انکار نیست. مقایسه وضعیت کشتی ایران در مسابقات جهانی ۲۰۱۹، نخستین حضور او به عنوان رئیس فدراسیون، با رقابتهای جهانی ۲۰۲۶ در قزاقستان، به خوبی نشان میدهد که او در این سالها چه تحولاتی ایجاد کرده است. اما سؤال اینجاست که چنین مدیری چرا باید به اظهارات یک سرمربی فوتبال واکنش نشان دهد؟
پیروز قربانی گفته بود انتخاب علیرضا بیرانوند به عنوان بازیکن سال آسیا از طلای المپیک هم مهمتر است. این اظهارنظر چه ایرادی دارد که رئیس فدراسیون کشتی را به پاسخگویی وادار میکند؟ اساساً جایگاه این دو نفر قابل مقایسه نیست؛ یک طرف رئیس فدراسیون کشتی با سابقه قهرمانی جهان و المپیک قرار دارد و طرف دیگر سرمربی یک تیم لیگ برتری که در دوران بازیگری هم سابقه حضور در تیم ملی را نداشته است. البته فارغ از این تفاوت جایگاه، اصل ورود دبیر به چنین بحثی هم ضرورتی نداشت.
قربانی اتفاقاً طلای المپیک را بالاترین شاخص افتخار ورزشی دانسته و برای برجسته کردن اهمیت انتخاب بیرانوند، این عنوان را همردیف با آن قرار داده است. این تنها یک نمونه از واکنشهای دبیر به موضوعات مختلف است؛ واکنشهایی که گاهی میتوانند تمرکز او را از اولویتهای مهمتر دور کنند.
کشتی ایران ۱۹ ماه دیگر باید در المپیک لسآنجلس حاضر شود؛ سومین المپیک دوران ریاست دبیر بر فدراسیون کشتی. انتظاری که از او وجود دارد، کسب مدال طلا در کشتی آزاد است. این رشته در المپیک ۲۰۲۰ بدون طلا ماند و در المپیک ۲۰۲۴ نیز با وجود داشتن سه فینالیست، نتوانست به مدال طلا برسد. حالا در آستانه المپیک ۲۰۲۸، پرسش اصلی این است که برنامه فدراسیون برای پایان دادن به این ناکامی چیست؟ تنها کسی که میتواند درباره این برنامه توضیح روشنی بدهد، علیرضا دبیر است؛ اما او تاکنون کمتر درباره این موضوع مهم صحبت کرده است.
قرار نیست بگوییم دبیر برای دیده شدن مصاحبه میکند؛ او به اندازه کافی باهوش و باتجربه است و بعید به نظر میرسد چنین هدفی داشته باشد. اما تداوم این حجم از اظهارنظر میتواند ذهن او را درگیر موضوعات حاشیهای کند. اکنون کادرفنی تیم ملی کشتی آزاد و کشتیگیران، به جای تمرکز بر ریکاوری و برنامههای آمادهسازی، نزدیک به یک هفته است که درباره احتمال جدایی دبیر از فدراسیون و حضورش در کمیته ملی المپیک مصاحبه میکنند.
واقعاً رفتن یا نرفتن علیرضا دبیر به کمیته ملی المپیک چه ارتباطی به کشتیگیران دارد؟ کسی که قصد ریاست بر این نهاد را دارد، در انتخابات ثبتنام میکند، برای کسب رأی تلاش میکند و سرانجام یا انتخاب میشود یا نمیشود. این همه مصاحبه و اظهارنظر درباره موضوعی که تصمیمگیری درباره آن به خود دبیر و اعضای مجمع مربوط است، چه ضرورتی دارد؟
دبیر کارنامه قابل دفاعی در کشتی ایران دارد و حالا زمان آن است که به جای ورود به بحثهای متعدد و واکنش به اظهارات دیگران، تمرکز خود را بر مهمترین مأموریت پیش رو بگذارد. سومین المپیک دوران ریاست او نزدیک است و اینبار دیگر نمیتوان انتظار داشت که کشتی آزاد ایران بدون مدال طلا از میدان خارج شود. عملکرد او در لسآنجلس، بیش از هر مصاحبه و اظهارنظری، معیار قضاوت درباره مدیریت او خواهد بود.
