زنگ خطر برای بایرن
دورتموند سودای قهرمانی دارد
ساوی ۲ بر ۲ بایرن مونیخ و بوروسیا دورتموند در آلیانتس‌آره‌نا، شاید در نگاه نخست نتیجه‌ای معمولی در یک مسابقه بزرگ باشد؛ اما آنچه در نهمین هفته بوندس‌لیگا اتفاق افتاد، نشانه‌هایی مهم‌تر از یک امتیاز برای هر یک از دو تیم داشت. دورتموند نشان داد فاصله‌اش با بایرن، دست‌کم از نظر اعتمادبه‌نفس و شخصیت رقابتی، در حال کاهش است؛ در سوی مقابل، بایرن با وجود برتری محسوس در خلق موقعیت، برای نخستین بار در این فصل با مشکل جدی در تبدیل سلطه به نتیجه روبه‌رو شد.
تغییر ذهنیت
شاید مهم‌ترین دستاورد تیم نیکو کواچ، نه گل تساوی دقیقه ۸۹ فابیو سیلوا، بلکه شیوه‌ای بود که دورتموند در تمام مسابقه مقابل حریف قدرتمندش بازی کرد. تیمی که در سال‌های گذشته بارها در مونیخ تحت فشار قرار گرفته و با شکست‌های سنگین زمین را ترک کرده بود، این بار بدون ترس و با اعتمادبه‌نفس وارد میدان شد. تصمیم کواچ برای تغییر آرایش دفاعی از سه مدافع به چهار مدافع، یکی از نکات کلیدی مسابقه بود. دورتموند با این تغییر توانست پرس را از مناطق بالاتری آغاز کند و در مقاطع مختلف، جریان بازی را از بایرن بگیرد. گرگور کوبل، دروازه‌بان دورتموند، این تصمیم را یک حرکت تاکتیکی بسیار خوب توصیف کرد. نیکو اشلوتربک نیز پس از مسابقه گفت تیمش با احترام به بایرن بازی کرده، اما از این حریف هراس نداشته است.
این تفاوت نگرش تصادفی نیست. کواچ در ماه‌های گذشته تلاش کرده تیمی بسازد که در برابر ضربه‌های مسابقه فرو نریزد. دورتموند دو بار عقب افتاد، اما هر بار به بازی برگشت. این همان کیفیتی است که در تیم‌های مدعی قهرمانی اهمیت ویژه‌ای دارد: توانایی حفظ انسجام در شرایط دشوار و باور به امکان تغییر نتیجه.
بایرن؛ سلطه بدون ثمر
در طرف مقابل، بایرن با وجود نمایش هجومی و خلق موقعیت‌های متعدد، دو امتیاز مهم را از دست داد. آمار مورد اشاره رسانه‌های آلمانی به‌خوبی اختلاف دو تیم در کیفیت موقعیت‌ها را نشان می‌دهد: شاخص گل‌های مورد انتظار (xG) برای بایرن ۴.۸۵ و برای دورتموند تنها ۰.۷ ثبت شده است. چنین فاصله‌ای معمولاً باید به پیروزی منجر شود، اما بایرن در استفاده از فرصت‌هایش ناکام ماند.
سه برخورد توپ بازیکنان بایرن با تیر و تیرک دروازه، در کنار پنالتی از دست‌رفته هری کین، تصویری روشن از شب ناکام میزبان ارائه می‌دهد. کین که تنها پنج روز پس از دریافت توپ طلا و عنوان بهترین بازیکن جهان در کانون توجه قرار داشت، برخلاف انتظار یکی از دشوارترین شب‌های خود را تجربه کرد. او پنالتی را به تیر افقی کوبید، در جریان شکل‌گیری گل نخست دورتموند پاس اشتباهی داد و در ادامه نیز یک بار تیر دروازه را لرزاند. البته پاس گل او برای اوپامکانو نشان داد که حتی در شبی کم‌فروغ نیز می‌تواند در سرنوشت مسابقه تأثیرگذار باشد. مشکل بایرن فقط به فرصت‌سوزی محدود نمی‌شود. مصدومیت اسماعیل صیباری، سرژ گنابری و مایکل اولیسه، نگرانی بزرگ‌تری برای وینسنت کمپانی و کادر فنی ایجاد کرده است. غیبت جمال موسیالا، لوئیس دیاز و مانوئل نویر نیز شرایط را پیچیده‌تر کرده و عمق ترکیب تیم را به آزمون گذاشته است.
رقابت قهرمانی داغ‌تر شد
نتیجه این مسابقه، دو تیم را با ۱۸ امتیاز در صدر جدول برابر نگه داشت و بایرن تنها به لطف تفاضل گل بهتر جایگاه نخست را حفظ کرد. این در حالی است که پیروزی می‌توانست فاصله میزبان را با رقیب مستقیمش به سه امتیاز افزایش دهد.
در مجموع، درکلاسیکر این بار بیش از آنکه برتری همیشگی بایرن را به نمایش بگذارد، از نزدیک‌تر شدن دورتموند به سطح رقیب دیرینه‌اش حکایت داشت. بایرن همچنان تیمی قدرتمندتر در خلق موقعیت و کنترل بازی است، اما دورتموند نشان داد برای رقابت تا پایان فصل، هم ابزار فنی و هم ذهنیت لازم را در اختیار دارد. شاید مهم‌ترین پیام این مسابقه همین باشد: قهرمانی بوندس‌لیگا دیگر قرار نیست فقط در انتظار لغزش بایرن باشد؛ دورتموند حالا خودش را شایسته رقابت مستقیم می‌داند.