فوتبال ایران برای حفظ جایگاه آسیایی خود بیش از هر چیز به اصلاح مدل اداره باشگاهها نیاز دارد. نخستین گام، تعیین تکلیف حق پخش و ایجاد سازوکاری شفاف برای تقسیم درآمد میان باشگاهها و سطوح مختلف مسابقات است. قراردادهای چندساله و قابل پیشبینی میتوانند بخشی از وابستگی مالی باشگاهها به مالکان را کاهش دهند و زمینه برنامهریزی بلندمدت را فراهم کنند.
گام دوم، اجرای واقعی خصوصیسازی و شفافیت مالی است. تغییر عنوان مالکیت بدون تغییر در نحوه اداره، پاسخگویی و تأمین منابع، بهتنهایی فوتبال را حرفهای نمیکند. باشگاه باید صورتهای مالی روشن داشته باشد، هزینههای خود را با درآمدهایش متناسب کند و درباره بدهیها و تعهداتش پاسخگو باشد. گام سوم، سرمایهگذاری هدفمند در ورزشگاهها و آکادمیهاست. بهبود زیرساخت باید همراه با برنامه تأمین مالی، زمانبندی و نظارت باشد. در کنار آن، پرورش بازیکنان جوان باید از یک شعار همیشگی به بخشی از مدل اقتصادی باشگاه تبدیل شود؛ مدلی که بتواند از طریق آموزش، استفاده از بازیکنان بومی و انتقال بازیکنان به تیمهای دیگر، ارزش ورزشی و مالی ایجاد کند.