کاروان ایران در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، فراتر از جدول مدال‌ها
قهرمانان همیشگی
محسن وظیفه
خبر‌نگار اعزامی به ناگویا
پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا عملاً روز گذشته برای ایران به پایان رسید. به‌جز پاراوزنه‌برداری که امروز باید در مسابقات میکس شرکت کند، سایر رشته‌ها به کار خود پایان دادند.
روز جمعه، کاروان «جان‌فدایان ایران قوی» با کسب ۷ مدال طلا، ۷ نقره و ۸ برنز، روز درخشان دیگری را رقم زد. هرچند به نظر می‌رسد این مدال‌ها برای کاروان ایران کافی نباشد، اما آنچه ورزش پارالمپیکی ایران در این دوره تجربه کرد، با دوره‌های گذشته تفاوت‌های زیادی داشت. کاروان ایران پس از پشت سر گذاشتن دو جنگ تحمیلی و در شرایطی که با مشکلات متعددی روبه‌رو بود، راهی این بازی‌ها شد. شاید همین شرایط نیز باعث شد بسیاری از خواسته‌ها محقق نشود. با توجه به مسابقاتی که همچنان در جریان است، نمی‌توان درباره جایگاه نهایی ایران و تعداد مدال‌های نقره و برنز با قطعیت اظهارنظر کرد، اما به نظر می‌رسد تعداد مدال‌های طلای ایران تغییر چندانی نکند.
ایران اکنون با ۲۶ مدال طلا به کار خود پایان می‌دهد؛ آماری که در مقایسه با دوره قبل، کاهش چشمگیری دارد و تعداد طلاهای کاروان را به نصف رسانده است. کاهش مدال‌های طلا می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد، اما شاید مهم‌ترین عامل، اتفاقات یک سال اخیر باشد؛ شرایطی که اردوهای آماده‌سازی را تحت‌تأثیر قرار داد و به تعطیلی بسیاری از آنها انجامید.
البته نگاه به ورزش پارالمپیکی هیچ‌گاه صرفاً مدال‌آوری نبوده است. اصل منشور پارالمپیک بر این استوار است که ورزشکاران دارای معلولیت بتوانند توانایی‌های خود را به نمایش بگذارند. از این رو، نباید کاهش مدال‌ها را تنها معیار ارزیابی عملکرد کاروان قرار داد. اهمیت دارد که دختری کم‌سن‌وسال و دارای معلولیت مانند پریماه تورانی یا ورزشکار ۱۷ ساله‌ای همچون ابوالفضل ملک‌اولادی، فرصت حضور در یک رویداد مهم بین‌المللی را پیدا کنند. بازی‌های پاراآسیایی بستری برای دیده‌شدن چنین استعدادهایی است؛ ورزشکارانی که سهم‌شان از این ورزش پرهزینه، گاهی همین فرصت حضور و اثبات توانایی‌های‌شان است. این شرایط در حالی رقم خورده است که در بسیاری از رشته‌های ورزشی، ورزشکاران قراردادهای میلیاردی می‌بندند، اما در عمل توفیق چندانی به دست نمی‌آورند.
روز پنجشنبه، سعید افروز، احمد امین‌زاده، هاجر صفرزاده و سینا ضیغمی‌نژاد مدال طلا کسب کردند. محمد ابراهیم پورطلایی، شهلا حدادی، ظفر ذاکر، زهرا آقایی، علی‌اکبر غریب‌شاهی، امیرمحمد بارانی، مهدی صیادی، نیکو روزبهانی، شاهین ایزدیار و پرستو حبیبی مدال نقره گرفتند. شاهین ایزدیار در این روز 2 مدال نقره به دست آورد. همچنین حامد امیری، نوشین شاهی، شاهین ایزدیار، امان‌الله پاپی، لیلا کبک‌زن و حمید اسلامی به مدال برنز رسیدند.
در روز جمعه نیز مهران نیکویی‌مجد، مهدی اولاد، الهام صالحی، تیم ملی والیبال نشسته مردان، ابوالفضل ظریف‌پور، صادق بیت‌سیاح و علیرضا زارع مدال طلا کسب کردند. محمدطاها بیگ‌رضایی، حنان کعب‌عمیر، حسن باجولوند، شهلا حدیری، هرمز صیدی، تیم ملی والیبال نشسته زنان و تیم ملی بسکتبال با ویلچر مردان به مدال نقره رسیدند.
در بخش مدال‌های برنز روز جمعه نیز فرزانه سهراب‌تبار، امیرحسین علیپور، فاطمه امیرزادگان، تیم فوتبال نابینایان، غلامرضا رحیمی، ابوالفضل ظریف‌پور، ابوالفضل ملک‌اولادی و محمدحسین کریمی موفق به کسب مدال شدند. به این ترتیب، تا پایان روز جمعه، مجموع مدال‌های کاروان ایران به ۲۶ طلا، ۳۶ نقره و ۴۰ برنز رسید.
قهرمان ایران در بازی‌های پاراآسیایی والیبال نشسته همیشگی است. رشته‌ای که هیچ تیمی در دنیا حریفش نیست. در این دوره از بازی‌های پاراآسیایی والیبال نشسته هم توانست با قدرت به عنوان قهرمانی برسد. این پنجمین طلای پیاپی آنها در این بازی‌ها است. یعنی بدون خطا جلو می‌روند. هادی رضایی و شاگردانش به هیچ تیمی در هیچ جای دنیا رحم نمی‌کنند. در آسیا هم قزاقستان از شانس بدش دو بار به این تیم برخورد کرد و در هر دو بار هم نابود شد. در فینال هم مثل مرحله گروهی سه بر صفر ایران برنده و مدال طلای ارزشمند را به دست آورد.
حیف طلا
در بسکتبال باویلچر تقریباً همه چیز برای قهرمانی مهیا بود اما میزبان سفت ایستاد که قهرمانی را ندهد. مسابقه نزدیک به هم و نفسگیر در بیشتر دقایق دنبال شد و در نهایت هم بسکتبال باویلچر ایران 55 بر 47 مغلوب میزبان شد. غفلت در کوارتر دوم کار را از دست ایران خارج کرد و همان شد باعث قهرمانی میزبانی که برای قهرمانی هر کاری کرده بود. این طلا خیلی حیف بود که از دست ایران خارج شود اما زورمان در روز آخر بازی‌ها کم بود و ژاپن میزبان قهرمان شد.
برنز حسرت‌بار
در روز آخر بازی‌ها برای ایران حسرت‌های زیادی وجود دارد. به طور مثال در دیدار رده‌بندی فوتبال نابینایان، ایران دو بر یک تایلندی را شکست داد که در روز اول مسابقات به این تیم باخته بود. همان باخت به تیم ایران اجازه نداد به فینال برسد. تیمی که نه در روز اول حرفی برای گفتن داشت و نه در دیدار رده‌بندی توان این را داشت که بتواند مقابل ایران قرار بگیرد اما با این حال این مسابقه حسابی کار دست ایران داد. فینال را هم ژاپن و چین با هم برگزار کردند، چینی که به تیم ایران باخته بود. حسرت تماشای آن مسابقه تمامی نداشت.
جنگ تا نفس آخر
پارادوومیدانی تا روز آخر جنگید و از نفس هم نیفتاد. شاید توقع این بود که تعداد مدال‌ها به خصوص تعداد طلاها بیشتر باشد اما مدال‌هایی در این دوره به دست آمد که برای ایران خیلی مهم بود. در روز آخر هم این مدال‌های مهم باز هم تکرار شدند. طلای مجد نکویی و یا طلای مهدی اولاد در پرتاب دیسک که نقره و برنزش را هم حامد امیری و امیرحسین علیپور کسب کردند، بسیار برای ایران مهم بود. طلای الهام صالحی در پرتاب وزنه هم مدال بسیار خوبی بود که همه را شگفت زده کرد. بانوان پارادوومیدانی هم خوش درخشیدند، لیلا کبگ‌زن، شهلا حدیدی و فاطمه امیرزادگانی از جمله بانوانی بودند که به مدال پارادوومیدانی رسیدند.
تجربه تلخ برای نعمتی
تیم ملی پاراتیروکمان ایران در این دوره از بازی‌ها با یک نقره و یک برنز برمی‌گردد اما این برای اولین تجربه زهرا نعمتی شاید خیلی هم بد نباشد البته به طور کلی برای این رشته اصلاً خوب نیست. سال‌هاست که تنها طلایی پاراتیروکمان همین زهرا نعمتی بود اما حالا که او رفته طبیعی است که طلاها تکرار نمی‌شود اما باید امید داشت که او بتواند یک ستاره جدید را مثل خودش در این رشته بسازد که یک طلای ارزشمند را کسب کند.