وقتی هیچ‌کس روی جریان یک بازی مسلط نیست
پیروزی پاریس در دل آشوب
ایلیا بهزاد اول
خبر‌نگار
چهار گل زده، دو گل خورده و مسابقه‌ای که در فاصله کوتاهی از یک جدال نسبتاً معمولی به آشوبی تمام‌عیار تبدیل شد؛ پاری‌سن‌ژرمن در دومین آزمون بزرگ اروپایی خود طی شش روز، بار دیگر با نتیجه ۴ بر ۲ پیروز شد، اما این بار تصویر متفاوتی از تیم لوئیس انریکه به نمایش درآمد. اگر برتری مقابل منچسترسیتی نشانه‌ای از توانایی پاریسی‌ها برای تحمیل فوتبال خود به حریف بود، پیروزی برابر بارسلونا آزمونی برای سنجش توانایی آنها در شرایطی بود که همه‌چیز مطابق نقشه پیش نمی‌رود. پاری‌سن‌ژرمن از این آزمون سربلند بیرون آمد، هرچند چهار گل زده نباید مشکلات دفاعی این تیم را از دید پنهان کند.
تفاوت دو مسابقه را باید در نحوه کنترل جریان بازی جست‌وجو کرد. مقابل منچسترسیتی، پاری‌سن‌ژرمن در نیمه نخست با فشار شدید و تسلط بر فضاها، حریف را تحت فشار قرار داد، اما پس از آن افت کرد و اجازه داد سیتی به مسابقه برگردد. دیدار با بارسلونا شکل دیگری داشت. تیم انریکه در دقایق ابتدایی با پرس شدید تلاش کرد اجازه ندهد حریف از توانایی فنی هافبک‌هایش برای ساختن حملات استفاده کند. این فشار موقعیت‌هایی برای خویچا کواراتسخلیا و دزیره دوئه به همراه داشت و سرانجام دوئه پیش از پایان نیمه نخست دروازه بارسلونا را باز کرد. با این حال، برتری پاریسی‌ها به معنای تسلط کامل بر مسابقه نبود؛ بارسلونا همچنان راه‌هایی برای عبور از فشار میزبان پیدا می‌کرد.
گل ژاوی اسپارت در ابتدای نیمه دوم، نمونه‌ای از همین مسأله بود. حرکت بازیکن جوان بارسلونا از سمت راست و ضربه او به تیر نزدیک، نشان داد که فشار پاری‌سن‌ژرمن به‌تنهایی برای مهار تمام مسیرهای حمله حریف کافی نیست. در ادامه نیز مصدومیت کواراتسخلیا و مارکینیوش و تعویض‌های هانسی فلیک، از جمله بیرون آوردن رافینیا و پدری، ریتم مسابقه را تغییر داد. برای دقایقی، بازی نه به سود پاری‌سن‌ژرمن پیش می‌رفت و نه بارسلونا می‌توانست برتری خود را تثبیت کند. مسابقه به مجموعه‌ای از لحظات پراکنده تبدیل شده بود که در آن، یک تغییر تاکتیکی یا اشتباه فردی می‌توانست سرنوشت بازی را عوض کند.
ورود رودری به زمین، به بارسلونا امکان داد برای مدتی نظم بیشتری پیدا کند. حضور او در میانه میدان به گردش توپ کمک کرد و پاری‌سن‌ژرمن را عقب‌تر راند. این مقطع، یکی از مهم‌ترین بخش‌های مسابقه بود؛ چرا که نشان داد تیم انریکه، با وجود توانایی در پرس و حمله سریع، همچنان در مواجهه با حریفی که می‌تواند از فشار اولیه عبور کند، آسیب‌پذیر است. در چنین شرایطی، فاصله میان خطوط افزایش پیدا می‌کند و مدافعان ناچار می‌شوند به جای دفاع در موقعیت مناسب، به عقب‌نشینی ادامه دهند. پاری‌سن‌ژرمن در این دقایق به جای تحمیل ریتم خود، درگیر ریتم بارسلونا
شد.
با این حال، تفاوت تیمی که فقط فوتبال هجومی بازی می‌کند با تیمی که برای قهرمانی اروپا هدفگذاری کرده، در همین لحظات مشخص می‌شود. پاری‌سن‌ژرمن پس از آنکه لوکاس هرناندز روی کرنر گل زد و بارسلونا با ضربه لامین یامال و اشتباه وارن زئیر امری دوباره به بازی برگشت، فرو نپاشید. گل یامال، که پس از یک ضربه سر ضعیف از سوی زئیر امری به ثمر رسید، بار دیگر مشکلات دفاعی میزبان را نمایان کرد؛ اما واکنش پاریسی‌ها سریع بود. ویتینیا با ضربه‌ای تماشایی از پشت محوطه جریمه گل سوم را زد و فابیان روئیز نیز با استفاده از فضای خالی در تیر دور، اختلاف را به دو گل رساند. چهار گل در ۱۴ دقیقه، نتیجه مسابقه را تعیین کرد؛ هرچند کیفیت این دقایق بیشتر از آنکه حاصل برتری تاکتیکی مطلق یک تیم باشد، محصول باز شدن فضاها و اشتباهات دفاعی دو طرف بود.
بارسلونا در بخش‌هایی از مسابقه توانست جریان بازی را تغییر دهد و خط دفاعی میزبان را تحت فشار بگذارد. از سوی دیگر، پاریسی‌ها در لحظات تعیین‌کننده از کیفیت فردی و سرعت واکنش خود استفاده کردند؛ ویژگی‌ای که در مسابقات حذفی می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. تیم انریکه هنوز برای رسیدن به تعادل میان فوتبال هجومی و استحکام دفاعی کار دارد، اما دست‌کم نشان داده که برای پیروزی فقط به یک سناریو وابسته نیست. بازی با منچسترسیتی تصویری از سقف توانایی‌های پاری‌سن‌ژرمن ارائه کرد و مسابقه با بارسلونا نشان داد که پاریسی‌ها می‌توانند در یک بازی بی‌نظم و خارج از کنترل نیز راه پیروزی را پیدا کنند. این تجربه در ادامه لیگ قهرمانان ارزشمند خواهد بود؛ به‌خصوص در مراحل حذفی که تیم‌ها همیشه فرصت اجرای برنامه ایده‌آل خود را ندارند.