با شعار، قهرمانی ممکن نیست
سینا حسینی
خبر‌نگار
اظهارات اخیر امیر قلعه‌نویی درباره ندادن قول قهرمانی و تأکید بر اینکه هر کسی می‌تواند تیم ملی را قهرمان کند، بسم‌الله، بیش از آنکه پاسخی قانع‌کننده به انتظارات افکارعمومی باشد، پرسش‌های تازه‌ای درباره رویکرد سرمربی تیم ملی ایجاد می‌کند. چنین ادبیاتی شاید با هدف کاهش فشار انتظارات مطرح شود، اما نمی‌تواند جایگزین پاسخگویی فنی و ارائه برنامه‌ای روشن برای آینده تیم ملی باشد.
پس از جام جهانی، انتظار می‌رفت مجموعه فدراسیون فوتبال و کادرفنی با ارزیابی دقیق عملکرد تیم، برای برطرف کردن ایرادهای فنی و اصلاح نقاط ضعف اقدام کنند. هواداران و کارشناسان امیدوار بودند تجربه حضور در این رقابت‌ها فرصتی برای بازنگری در شیوه بازی، تقویت کادرفنی و افزایش کیفیت آماده‌سازی تیم ملی فراهم کند. اکنون که جام ملت‌های آسیا هدف اصلی پیش روی فوتبال ایران است، تصمیم‌ها باید بر مبنای ضرورت‌های فنی گرفته شوند، نه اصرار بر ادامه مسیر گذشته.
تردیدی نیست که قهرمانی در فوتبال قابل تضمین نیست و هیچ مربی نمی‌تواند نتیجه یک تورنمنت را از پیش قطعی بداند. اما ندادن قول قهرمانی نباید به معنای فاصله گرفتن از مسئولیت حرفه‌ای برای ساختن تیمی مدعی باشد. تفاوت زیادی میان تضمین نتیجه و تعهد به اصلاح ضعف‌ها وجود دارد. از سرمربی تیم ملی انتظار می‌رود این تعهد را بپذیرد و نشانه‌های عملی آن‌را نشان دهد. مقاومت در برابر تغییرات ضروری و نادیده گرفتن ایرادهای موجود، می‌تواند مسیر موفقیت و درخشش ایران در جام ملت‌های آسیا را دشوار کند.
پرسش دیگر به عملکرد هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال بازمی‌گردد. اگر قرار نبود تغییری جدی در کادرفنی صورت بگیرد و ادامه همکاری با همین مجموعه تصمیم نهایی بود، چرا اعضای هیأت رئیسه تا این اندازه درباره این موضوع بحث و افکارعمومی را نسبت به احتمال تغییرات حساس کردند؟ طرح چنین مباحثی بدون رسیدن به نتیجه‌ای روشن، انتظاراتی ایجاد می‌کند که باید پاسخ داده شوند.
فوتبال ایران در آستانه رقابتی مهم، بیش از هر چیز به تصمیم‌گیری شفاف، ارزیابی واقع‌بینانه و اصلاح به‌موقع نیاز دارد. قلعه‌نویی حق دارد از برنامه‌هایش دفاع کند، اما دفاع از عملکرد گذشته نباید مانع اصلاح مسیر آینده شود. تیم ملی با شعار قهرمان نمی‌شود؛ آنچه امید به موفقیت را زنده نگه می‌دارد، شجاعت در پذیرش ایرادها و اراده برای برطرف کردن آنهاست.