از سفر 18 ساعته تراکتور و گل گهر تا پرواز مستقیم استقلال به قطر
سرگردانی در زمین و هوا!
فوتبال ایران در آستانه رقابت‌های آسیایی، به جای تمرکز بر آماده‌سازی تیم‌ها و کیفیت حضور نمایندگانش، با معضلی عجیب روبه‌رو شده است؛ سفرهایی فرسایشی که برای بعضی تیم‌ها به یک کابوس تبدیل می‌شود و برای بعضی دیگر، با پرواز مستقیم و فرصت کافی برای تمرین همراه است. ماجرای تراکتور در مسیر عمان، حالا به روشن‌ترین تصویر از این وضعیت تبدیل شده؛ سفری که خداداد عزیزی، مدیر این تیم، جزئیات آن را با لحنی انتقادی روایت کرده است.
بازیکنان تراکتور صبح زود تبریز را به مقصد نجف ترک کردند تا پس از طی مسیر زمینی تا بغداد، با پرواز راهی مسقط شوند. مسیری که طبق روایت عزیزی، قرار بود حدود ۱۸ ساعت از وقت اعضای تیم را بگیرد؛ آن هم در فاصله کوتاه تا مسابقه آسیایی. مدیر تراکتور در ویدیویی که رسانه رسمی باشگاه منتشر کرد، از ساعت‌ها انتظار، بازرسی‌های متعدد، گرسنگی بازیکنان و حتی استفاده از سگ‌های بازرسی در فرودگاه و مسیر سفر گفت. عزیزی با اشاره به اینکه تیم از ساعت هفت صبح حرکت کرده و ساعت دو بعدازظهر تازه به فرودگاه بغداد رسیده بود، از پنج مرحله بازرسی با سگ‌ها خبر داد و تأکید کرد بازیکنان حتی فرصت مناسبی برای صرف ناهار نداشته‌اند. او خطاب به مسئولان ورزش و فوتبال کشور پرسید چرا کسی پیگیر وضعیت نماینده ایران نیست؛ تیمی که به گفته او، سهم مهمی در افزایش سهمیه‌های آسیایی فوتبال ایران داشته است.
در سوی دیگر، استقلال توانسته مجوز پرواز مستقیم از تهران به دوحه را بگیرد. شاگردان سهراب بختیاری‌زاده با پرواز چارتر راهی قطر شدند و پیش از دیدار با الغرافه، دو جلسه تمرینی برگزار می‌کنند. تفاوت شرایط این دو تیم، پرسشی جدی را پیش می‌کشد: چرا امکان سفر مستقیم برای یک نماینده فراهم می‌شود، اما تیم دیگر باید از مسیر نجف و بغداد راهی مقصد شود؟ گل‌گهر سیرجان نیز برای دیدار با المحرق بحرین در عمان با مشکلی مشابه مواجه است. اعضای این تیم باید ابتدا به تهران بروند، سپس به نجف پرواز کنند و از آنجا زمینی به بغداد برسند تا ادامه مسیر را هوایی طی کنند؛ سفری که حدود
۲۰ ساعت زمان می‌برد. مشکلات بازگشت نیز احتمال اقامت اجباری بیشتر در عمان را به همراه دارد؛ موضوعی که مهدی رحمتی درباره آن ابراز نگرانی کرده است.
محدودیت‌های پروازی ممکن است خارج از اختیار باشگاه‌ها باشد، اما نحوه مدیریت این شرایط و پیگیری امکانات برای نمایندگان ایران، مسئولیتی است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. اگر قرار است تیم‌های ایرانی در آسیا رقابت کنند، نباید کیفیت سفر و فرصت آماده‌سازی آنها تا این اندازه متفاوت باشد.