از اتهام فساد و ایجنتی تا عذرخواهی احتمالی در کمیته اخلاق
بفرمایید شیرینی؛ پرونده مختومه است!
سینا حسینی
خبر‌نگار
از اتهام فساد و ایجنتی تا عذرخواهی احتمالی؛ افکار عمومی منتظر پاسخ است، نه صرفاً پایان یک دعوای تلویزیونی .
درگیری لفظی علی خطیر و حجت کریمی در برنامه تلویزیونی «فوتبال برتر» را شاید بتوان با یک جلسه کمیته اخلاق، چند جمله عذرخواهی و حتی آشتی مقابل دوربین‌ها به پایان رساند؛ اما آیا با پایان جنجال رسانه‌ای، پرسش‌های مطرح‌شده نیز از بین می‌روند؟
تجربه فوتبال ایران نشان داده است که فاصله زیادی میان جمع کردن یک حاشیه و روشن شدن حقیقت وجود دارد. ماجرا زمانی جدی‌تر شد که حجت کریمی، عضو هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال، اتهام‌هایی درباره فساد در فوتبال و ایجنتی علیه علی خطیر مطرح کرد و خطیر نیز در واکنش، حضور کریمی در هیأت رئیسه را از نظر قانونی زیر سؤال برد. حالا هر دو طرف باید در برابر مرجع رسیدگی‌کننده درباره سخنان خود توضیح دهند. احضار آنها به کمیته اخلاق نیز در همین چهارچوب رسانه‌ای شده است.
از سوی دیگر، احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان با ابراز تأسف از این اتفاقات، خواستار عذرخواهی این دو نفر از مردم شده است. بنابراین، می‌توان تصور کرد که در پایان رسیدگی، عذرخواهی و نوعی آشتی ظاهری به راه‌حل کم‌هزینه‌تر برای پایان‌دادن به جنجال تبدیل شود؛ راه‌حلی که نه فضای فوتبال را ملتهب‌تر کند و نه اختلافات درون هیأت رئیسه را به مرحله تازه‌ای بکشاند.
البته تا زمان اعلام رسمی تصمیم کمیته اخلاق، چنین سرانجامی صرفاً یک احتمال است، نه نتیجه‌ای قطعی.
اما مسأله اصلی همینجاست؛ اگر پایان ماجرا به چند جمله پوزش‌خواهی و دست دادن مقابل دوربین‌ها محدود شود، تکلیف اتهام‌های مطرح شده چه خواهد شد؟ آیا ادعاهای مربوط به فساد و ایجنتی بررسی می‌شوند؟ اگر مستنداتی وجود دارد، چرا باید در حد جدال لفظی باقی بمانند؟ و اگر ادعاها فاقد پشتوانه‌اند، آیا صرف عذرخواهی برای اعاده اعتبار فردی که هدف اتهام قرار گرفته، کفایت می‌کند؟
در سوی دیگر، پرسش خطیر درباره قانونی بودن حضور کریمی در هیأت رئیسه نیز نمی‌تواند صرفاً با یک واکنش احساسی یا تکذیب متقابل کنار گذاشته شود. اگر ایرادی حقوقی مطرح شده، پاسخ آن باید در چهارچوب اساسنامه و مقررات فدراسیون داده شود؛ نه‌اینکه موضوع در میان اتهام‌های متقابل گم شود.
شاید در کوتاه‌مدت، مصلحت بر این باشد که دو عضو هیأت رئیسه اختلافات خود را علنی نکنند و پرونده با کمترین هزینه رسانه‌ای بسته شود. حتی ممکن است آشتی، عذرخواهی و گل و شیرینی، تصویر پایانی این ماجرا باشد. اما چنین پایانی لزوماً به معنای حل اختلافات نیست؛ چه‌بسا تنها آتش منازعه را زیر خاکستر نگه دارد تا در فرصتی دیگر دوباره شعله‌ور شود.
فوتبال ایران بیش از آنکه به آشتی‌های نمایشی نیاز داشته باشد، به شفافیت نیاز دارد. افکار عمومی حق دارد بداند کدام ادعا بررسی شده، کدام اتهام مستند بوده و نتیجه رسیدگی چه شده است. عذرخواهی می‌تواند نشانه پذیرش مسئولیت باشد، اما جایگزین پاسخگویی نیست. اگر قرار است پرونده خطیر و کریمی بسته شود، بهتر است فقط صدای دعوا خاموش نشود؛ ابهام‌ها نیز پاسخی روشن بگیرند.