برای آنکه بدانیم اجرای چنین طرح بزرگی در آسیا چقدر می‌تواند دشوار باشد، کافی است نگاهی به تجربه یک رقابت منطقه‌ای بسیار کوچک‌تر بیندازیم؛ جام ملت‌های کافا، که تنها میان 8 تیم از آسیای مرکزی و همسایگانش برگزار می‌شود. دومین دوره این رقابت‌ها در تابستان ۲۰۲۵، در حالی برگزار شد که فدراسیون فوتبال مالزی، تنها چند هفته پیش از آغاز تورنمنت، به‌طور ناگهانی از شرکت در آن انصراف داد؛ دلیل اعلام‌شده هم تداخل برخی بازی‌های اولیه تورنمنت با پنجره رسمی فیفا و محدودیت در دسترسی به بازیکنان ملی‌پوش بود. این انصراف دیرهنگام، به گفته کارشناسان فوتبال مالزی، نه‌تنها تصویر این فدراسیون را خدشه‌دار کرد، بلکه روابط آن با نهاد منطقه‌ای کافا را نیز تحت فشار قرار داد.
حال این پرسش را باید مطرح کرد که اگر رقابتی با 8 تیم همسایه، با چنین چالش‌هایی روبه‌رو می‌شود، لیگ ملت‌های آسیا، با 47 عضو پراکنده از استرالیا در جنوب تا مغولستان در شمال و از لبنان در غرب تا ژاپن در شرق، چگونه می‌تواند از چنین بحران‌هایی در امان بماند؟ نگرانی اصلی این است که طرحی با این ابعاد، اگر بدون برنامه‌ریزی دقیق و با عجله اجرا شود، نه یک نسخه موفق از مدل اروپایی، بلکه نسخه‌ای بزرگ‌تر و پیچیده‌تر از همان مشکلاتی است که کافا، حتی در ابعاد کوچک خودش، با آن دست‌وپنجه نرم کرد.
