مسئولان هیأت رئیسه در آستانه تصمیم بزرگ
صندلی تیم امید به مربی خارجی می‌رسد؟
استعفای حسین عبدی از سرمربیگری تیم امید، فدراسیون فوتبال را وارد مرحله تازه‌ای از تصمیم‌گیری کرده است.
در جلسه اخیر هیأت‌رئیسه، تصمیم بر این شده که هر یک از اعضا گزینه‌های مدنظر خود را برای هدایت تیم امید به فدراسیون معرفی کنند تا پس از بررسی پیشنهادها، جمع‌بندی نهایی انجام شود. تعدادی از اعضا گزینه‌های خود را معرفی کرده‌اند و قرار است سایر اعضا نیز طی امروز و فردا پیشنهادهایشان را ارائه کنند. به این ترتیب، مهلت ۴۸ساعته‌ای که سخنگوی فدراسیون فوتبال درباره تعیین تکلیف نیمکت تیم امید مطرح کرده، بیش از آنکه به معنای انتخاب قطعی سرمربی باشد، به مرحله معرفی گزینه‌ها و بررسی آنها مربوط است. این تفاوت اهمیت زیادی دارد؛ چراکه معرفی چند نام به فدراسیون، لزوماً به معنای نزدیک شدن به انتخاب نهایی نیست. هیأت‌رئیسه در شرایطی باید درباره جانشین عبدی تصمیم بگیرد که تیم امید برای رسیدن به اهداف خود، بیش از یک انتخاب عجولانه به برنامه‌ای روشن، کادرفنی هماهنگ و فرصت کافی برای آماده‌سازی نیاز دارد. بنابراین، سرعت در انتخاب سرمربی زمانی ارزشمند خواهد بود که با بررسی دقیق سوابق، شناخت گزینه‌ها از فوتبال ایران و مشخص بودن برنامه آنها برای تیم امید همراه شود.
بازگشت به مربیان خارجی؛ راهی که قبلاً هم امتحان شده است
در میان گزینه‌های مطرح‌شده از سوی اعضای هیأت‌رئیسه، نام چند مربی ایرانی در کنار گزینه‌های خارجی دیده می‌شود. افشین قطبی که پیش از این به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی مطرح شده بود از فهرست انتخاب خارج شده است؛ اما حضور نام مربیان خارجی در فهرست‌های پیشنهادی نشان می‌دهد که استفاده از تجربه یک مربی غیرایرانی همچنان یکی از مسیرهای مورد بررسی فدراسیون است.
البته فوتبال ایران پیش از این نیز بارها به سراغ مربیان خارجی برای هدایت تیم امید رفته، اما این انتخاب‌ها نتوانسته‌اند طلسم ناکامی‌های این تیم را بشکنند. نلو وینگادا، مربی پرتغالی، در سال ۱۳۹۳ هدایت امیدهای ایران را برعهده گرفت. تیم او در مسابقات قهرمانی زیر ۲۲سال آسیا در عمان به مرحله نیمه‌نهایی نرسید و پس از ناکامی در کسب نتیجه مورد انتظار، همکاری با او ادامه پیدا نکرد؛ تیم او همچنین در مرحله گروهی بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ نیز از مسابقات کنار رفت. پیش از وینگادا نیز افرادی مانند همایون شاهرخی و غلامحسین پیروانی روی نیمکت این تیم نشسته بودند؛ تغییراتی که نتوانستند مشکل دیرینه فوتبال ایران در رده امید را برطرف کنند. در دوره‌های بعد، زلاتکو کرانچار، سرمربی کروات، نیز هدایت تیم امید را برعهده گرفت. او در سال ۱۳۹۷ به این سمت رسید و در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا روی نیمکت تیم امید نشست اما نتیجه حضور او، چیزی جز ناکامی و حذف زودهنگام از رقابت‌ها نبود. این نتیجه بار دیگر نشان داد که نام و سابقه بین‌المللی یک مربی، به‌تنهایی تضمینی برای موفقیت در تیم امید نیست. در میان تجربه‌های خارجی، سیموئز برزیلی نیز در مقطعی در ساختار فنی فوتبال ایران حضور داشت و با تیم‌های پایه همکاری کرد؛ تجربه‌ای که مانند دیگر تغییرات روی نیمکت امیدها، به حل ریشه‌ای مشکلات این رده منجر نشد هرچند با کسب مدال برنز در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه همراه بود. مجموعه این سوابق نشان می‌دهد که مسأله تیم امید صرفاً انتخاب ملیت سرمربی نیست؛ بلکه کیفیت برنامه‌ریزی، ثبات مدیریتی و هماهنگی میان تیم‌های پایه و بزرگسالان نیز نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. اکنون توپ در زمین هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال است. اعضا باید از میان گزینه‌های ایرانی و خارجی فردی را انتخاب کنند که علاوه بر توانایی فنی، برنامه‌ای مشخص برای ساختن یک تیم رقابتی داشته باشد.