در حافظه موقت ذخیره شد...
فریبا: فوتبال پایه سالها بدون پشتوانهسازی رها شده است
فریبا با اشاره به تجربه نسلهای گذشته فوتبال ایران خاطرنشان کرد: «آخرین قهرمانی تیم جوانان ایران در آسیا به سال ۱۳۵۵ برمیگردد. آن تیم در مسابقات جوانان آسیا در تایلند قهرمان شد و بخشی از همان بازیکنان بعدها به تیم ملی رسیدند. حدود 7 یا 8 بازیکن از آن نسل در جامجهانی ۱۹۷۸ آرژانتین حضور داشتند؛ همان دورهای که نخستین حضور ایران در جام جهانی نیز رقم خورد. این اتفاق نشان میدهد پشتوانهسازی اگر درست انجام شود، میتواند خروجی خود را در تیم ملی نشان دهد. آن زمان شهرهایی مانند تبریز، مازندران، اهواز، آبادان و خرمشهر، منابع مهمی برای کشف و پرورش استعداد بودند. نیروی انسانی زیادی در فوتبال پایه وجود داشت و این استعدادها بهصورت مستمر وارد چرخه فوتبال میشدند. امروز هم استعداد داریم و نیروی انسانی از بین نرفته است، اما بخشی از این ظرفیت به دلیل نبود برنامه مناسب از دست میرود.»
این پیشکسوت فوتبال با انتقاد از شرایط برگزاری مسابقات پایه گفت: «وقتی مسابقه جوانان را در تابستان، ساعت یک بعدازظهر و روی چمن مصنوعی برگزار میکنیم، باید بپرسیم آیا واقعاً چنین شرایطی با فرآیند پرورش بازیکن حرفهای سازگار است؟ ما در سالهای اخیر نه به اندازه کافی زمین و امکانات جدید ایجاد کردهایم و نه در زمینه تربیت مربی اقدامی متناسب با نیاز فوتبال امروز انجام دادهایم.»
فریبا یکی دیگر از مشکلات اساسی را به فرایند مربیسازی مربوط دانست و گفت: «در دوره حضور کارلوس کیروش در فوتبال ایران، باید بررسی کنیم چند مربی ایرانی واقعاً توانستند در کنار یک مربی بینالمللی باتجربه آموزش ببینند و رشد کنند. مربیانی مانند جواد نکونام، علی منصوریان و فرهاد مجیدی مدتی در کنار تیم ملی حضور داشتند، اما این تجربهها باید در قالب یک فرایند مشخص و بلندمدت ادامه پیدا میکرد تا خروجی آن را در نسل بعدی مربیان ببینیم. فوتبال ایران در حالی از برخی رقبای آسیایی فاصله گرفته که آنها بهتدریج روی تیمهای پایه، مربیان و زیرساختهای خود سرمایهگذاری کردهاند. زمانی ایران در بالاترین سطح فوتبال آسیا قرار داشت، اما امروز شرایط تغییر کرده و نمیتوان این تغییر را بدون توجه به سالها برنامهریزی و سرمایهگذاری رقبایمان تحلیل کرد.»
وی در پایان گفت: «تیم امید فعلی از نظر تعداد بازیکنان تأثیرگذار و حتی حضور برخی نفرات در فوتبال خارج از کشور، ظرفیت قابل توجهی دارد اما هنوز نتوانستهایم این ظرفیت فردی را به یک تیم موفق تبدیل کنیم. برای پایان دادن به ناکامیهای تیمهای امید و جوانان باید از سنین پایین استعدادها را شناسایی کنیم، مربیان را آموزش دهیم، امکانات مناسب فراهم کنیم و مهمتر از همه، یک فرآیند مستمر برای تیمسازی و پشتوانهسازی داشته باشیم. اگر این زنجیره شکل نگیرد، نمیتوان انتظار داشت نتایج تیمهای پایه بهصورت پایدار تغییر کند.»