شکست تیم مانچینی برابر بلژیک فراتر از یک لغزش بود
ایتالیا هنوز تیم نشده
ایتالیا دوباره در نقطهای ایستاده که ثابت میکند مسأله اصلیاش فقط نتیجه نیست؛ مسأله این است که هنوز تصویری روشن از تیمی که میخواهد باشد ارائه نمیدهد. شکست برابر بلژیک، بیش از آنکه یک لغزش در لیگ ملتها باشد، نشانهای از فاصله میان تغییرات روی کاغذ و شکلگیری یک تیم واقعی در زمین بود.
وقتی دفاع اعتماد نمیدهد
بزرگترین مشکل ایتالیا از جایی آغاز شد که معمولاً نقطه اتکای فوتبال این کشور بوده است: ساختار دفاعی. زوج جدید خط میانی دفاع هنوز هماهنگی لازم را نداشتند و فاصله میان خطوط نیز به بلژیک اجازه میداد با پاسهای عمقی و حملات مستقیم، بارها به فضای پشت مدافعان برسد.
البته نمیتوان همه چیز را به عملکرد دو مدافع مرکزی محدود کرد. دفاع ایتالیا در این مسابقه بیشتر یک مشکل جمعی بود؛ پرس بهموقع شکل نمیگرفت، خط میانی به اندازه کافی از مدافعان حمایت نمیکرد و تیم در انتقال از حمله به دفاع، شکننده به نظر میرسید. وقتی دروازهبان تبدیل به مهمترین بازیکن تیم میشود، معمولاً معنایش این است که ساختار مقابل او هنوز قابل اتکا نیست.
آزمون سخت یک استعداد جوان
حضور آلساندرو رومانو در ترکیب اصلی میتوانست نمادی از نسل تازه ایتالیا باشد، اما این مسابقه نشان داد فاصله میان استعداد و آمادگی برای بازی در بالاترین سطح ملی همچنان قابل توجه است. رومانو در میانه فشار بلژیک نتوانست ریتم بازی را در اختیار بگیرد و در ساختن ارتباط میان خط میانی و حمله نیز تأثیرگذاری لازم را نداشت.
با این حال، نباید یک بازی دشوار را به قضاوتی نهایی درباره یک بازیکن جوان تبدیل کرد. اتفاقاً مسأله مهمتر این است که ایتالیا چگونه میتواند استعدادهای تازهاش را در ساختاری قرار دهد که امکان رشد و اشتباه کردن را به آنها بدهد.
مشکل فقط در زمین نیست
ایتالیا برای بازگشت به سطحی که از آن انتظار میرود، به چیزی بیشتر از تغییر چند بازیکن نیاز دارد. این تیم باید دوباره صاحب هویت شود؛ بداند چگونه بازی را کنترل کند، در زمان از دست دادن توپ چه واکنشی داشته باشد و چگونه از مالکیت به موقعیت گل
برسد.
تغییرات روی نیمکت میتواند آغاز یک دوره تازه باشد، اما مربی جدید بهتنهایی نمیتواند همه مشکلات را حل کند. ایتالیا اکنون نیازمند زمان، انتخابهای دقیق و مهمتر از همه، یک ایده روشن است.
شکست ایتالیا با سرمربیگری روبرتو مانچینی برابر بلژیک شاید یک نتیجه باشد، اما هشدار اصلی جای دیگری است: ایتالیا هنوز در حال ساختن خودش است و تا تبدیل شدن به تیمی منسجم و قابل پیشبینی، فاصله دارد.