در حافظه موقت ذخیره شد...
9 فینالیست و تنها یک برنز در آبهای ناگویا
قایقهای به گل نشسته
در شرایطی که مدتهاست رشتههای روئینگ، موج سواری و بادبانی از فدراسیون قایقرانی جدا شدهاند انتظار میرفت این فدراسیون با تمرکز بر آبهای آرام، نتیجهای بهتر بگیرد اما عکسش اتفاق افتاد. آنچه عیان است فاصله گرفتن از ساختن یک تیم ملی قدرتمند و مهمتر از آن، نداشتن پشتوانهای مطمئن برای آینده، کنار رفتن بسیاری از قهرمانان و عدم حضور در مسابقات بینالمللی است. اگر امروز چند چهره اصلی تیم ملی کنار بروند، چه کسانی قرار است جای آنها را بگیرند؟ پشتوانهسازی اتفاقی نیست و با تشکیل چند اردوی مقطعی پیش از یک رویداد بزرگ هم شکل نمیگیرد. از طرفی آخرین رویداد بینالمللی که بعضی از این قایقرانان در آن حضور داشتهاند به دو سال قبل برمی گردد. وقتی قایقرانان فقط دو سال پارو زدهاند و از مرز خارج نشدهاند و بدون کوچکترین تصویری از رقبای خود به مسابقات میروند، بهتر از این هم نمیشود نتیجه گرفت. البته مسأله یکی دو تا نیست و حتی آمادهسازی تیم ملی برای ناگویا هم محل سؤال است. تیمی که باید برای حضور در یکی از بزرگترین رویدادهای قاره آماده شود، مدتها از اردوهای متمرکز و منظم فاصله داشته و در مقطعی کوتاه زیر نظر سرگیی مربی روس پارو زده است. این یعنی فدراسیون عملاً بخش مهمی از مسیر آمادهسازی را از دست داده و انتظار داشته در ماههای پایانی همه چیز جبران شود. البته بحث مربی خارجی هم در این میان قابل چشمپوشی نیست. تجربه انتخاب اشتباه پدرو سنا، سرمربی برزیلی سابق، هنوز از یادها نرفته و حالا انتخاب مربی روس بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که معیار فدراسیون برای انتخاب مربی خارجی درجه چندم چیست؟
اگر قرار است دلاری هزینه شود و چنین نتایجی گرفت، با مربی ایرانی هم میشود. علیرضا سهرابیان رئیس فدراسیون قایقرانی، بلافاصله پس از پایان کار قایقرانان ایران در ناگویا از عملکرد تیم عذرخواهی کرده و گفته انتظار کسب طلا داشتهاند اما جناب سهرابیان با کدام بُعد از شاهکار مدیریتی خود انتظار کسب طلا داشتید؟ تیم ملی ماهها اردوی منسجم نداشته، پشتوانهسازی با مشکل روبهروست و در نهایت تنها یک مدال برنز از ۹ فینال به دست آمده و تیم مدتها در هیچ رویداد بینالمللی شرکت نکرده، پس احیاناً در خیالات خود رؤیای طلا داشتهاید نه واقعیت. عذرخواهی شاید واکنش طبیعی بعد از یک شکست باشد، اما قایقرانی ایران بیشتر از عذرخواهی به پاسخ نیاز دارد و با این معذرتخواهی دردی دوا نمیشود. اگر به داد این رشته نرسند، با این سوءمدیریت تیم ملی روز به روز بیشتر در باتلاق فرو میرود وهیچ بعید نیست که با دستان خود غرق شود.