ورزش ایران با وجود هزینههای زیادی که در آن انجام میشود اما هنوز کیلومترها از حرفهای شدن فاصله دارد. نه مدیران ورزش علاقهای به یاد گرفتن پارامترهای حرفهای شدن دارند و نه ورزشکاران سعی میکنند، حرفهای بشوند. بهخاطر همین دور بودن از رفتارهای حرفهای است که هر از گاهی اخباری منتشر میشود و اتفاقات عجیبی رخ میدهد که انسان تا مدتها حیرتزده و گیج میماند که واقعاً چرا؟ 1992 بارسلون اصغر کاظمی بوکسور تیم ملی یکی از ستارههای مطرح بوکس ایران که در بازیهای 1990 پکن هم به مدال رسیده، بهدلیل نداشتن دستکش شانس حضور در بازیها را از دست میدهد. کاظمی وقتی از هتل میخواسته به محل برگزاری مسابقه برود که بهدلیل تأخیر در رسیدن به اتوبوسی که ورزشکاران را از هتل به سالن مسابقات میبرد، دیر به سالن مسابقات میرسد و به همین دلیل داوران به او اجازه ندادند که روی رینگ حاضر شود. البته کاظمی سعی کرده بود که در اتوبوس آماده مبارزه شود اما چون دستش بانداژ نشده بوده و دستکش نپوشیده بود نتوانست مسابقه خود را برگزار کند. این اتفاق در همان موقع به سوژه یک رسانههای جهان تبدیل شد و مدتها در رسانهها درباره آن گزارش نوشته شد و هرکدام هم یکجور ماجرا تعریف کردند. تا مدتها بحث این بود که کاظمی دستکش نداشته در حالیکه دستکش را مسئولان برگزاری مسابقات میدادند. اینها همه بهخاطر یک رفتار آماتور از سوی یک ورزشکار نسبتاً حرفهای بود! فاطمه محیطیزاده با این همه سابقه و حضور در تورنمنتهای مهم بینالمللی و البته مربی او که سالهاست در کنارش است و یا بالاتر نایبرئیس بانوان و حتی رئیس فدراسیون همه از قهرمانان این رشته هستند که باید در طول دوران ورزشی خود یاد میگرفتند که همیشه قوانین بینالمللی را مرور کنند اما آماتور بودن دردسرهای زیادی دارد و باعث میشود تا یک ورزشکار که در مسابقات هفتگانه حضور دارد و ششمرحله را درخشان سپری کرده قبل از مرحله هفتم متوجه میشود که بهدلیل استفاده از کفشی که در مسابقات پرشی غیرقانونی بوده دیسکالیفه شده است. به همین سادگی یک مدال طلا از دست رفت. البته که کمیته ملی المپیک در راستای حمایت از این ورزشکار جوان تصمیم گرفت به او پاداش 2میلیارد و پانصدمیلیون تومانی بدهد اما واقعیت این است که رفتار آماتور از یک ورزشکار، مربیاش و مسئولان فدراسیون باعث شد تا هم طلا از بین برود و هماینکه برای مدتی این ورزش درگیر حاشیه شود.
