دورههای پرولایسنس در ایران گاهی در بازههای زمانی کوتاه و با حداقل الزامات برگزار میشود. نه خبری از کارآموزی مستمر است، نه نظارت دقیق بر کیفیت آموزش و نه آزمونهای سختگیرانه. مدرک داده میشود و مربی راهی نیمکت میشود؛ بدون آنکه دانش و مهارت لازم را کسب کرده باشد. نتیجه این چرخه معیوب را میتوان در بازیهای تیمهای ملی و باشگاهی ایران دید. مربیانی که روی نیمکت مینشینند، اغلب فاقد خلاقیت تاکتیکی، توانایی تحلیل حریف و تطبیق با شرایط مسابقه هستند. تیمها با یک سبک ثابت و قابل پیشبینی بازی میکنند و در مواجهه با حریفان سازمانیافته، به سرعت غافلگیر میشوند. این ضعف فنی در ردههای مختلف به وضوح دیده میشود. تیم امید ایران مقابل کره شمالی تن به شکست میدهد، تیم ملی بزرگسالان از ازبکستان شکست میخورد و در رقابتهای آسیایی، دیگر حتی مقابل تیمهای درجه دو قاره هم تضمینی برای پیروزی وجود ندارد.
