رونالدو نازاریو 50ساله شد
مهاجمی که تعریف فوتبال را تغییر داد
اواسط دهه ۹۰ میلادی، رونالدو لوئیس نازاریو دلیما، مهاجم ۱۷ ساله برزیلی، از کروزیرو به آیندهوون آمده بود؛ بازیکنی که در نگاه نخست شاید فقط یکی دیگر از استعدادهای آمریکای جنوبی به نظر میرسید، اما خیلی زود مشخص شد با یک پدیده معمولی روبهرو نیستیم.
رونالدو در نخستین فصل حضورش در آیندهوون، ۳۵ گل در ۳۶ مسابقه به ثمر رساند؛ آماری که برای بازیکنی در آن سن، آن هم در نخستین تجربه اروپایی، حیرتانگیز بود. اما چیزی که بیش از تعداد گلها توجهها را جلب میکرد، نوع بازی او بود؛ ترکیبی کمسابقه از سرعت، قدرت، تکنیک و توانایی عبور از مدافعان در فضاهای بسیار کوچک.
از آیندهوون تا بارسلونا
رونالدو هنوز ۲۰ ساله نشده بود که باشگاههای بزرگ اروپا برای جذبش صف کشیدند. بارسلونا در نهایت مقصد بعدی او شد و این انتقال فوتبال جهان را وارد مرحله تازهای کرد. فصل 97-1996 برای رونالدو در نوکمپ فقط یک فصل درخشان نبود بلکه آغاز تبدیل یک استعداد فوقالعاده به یک ستاره جهانی بود. او در ۴۹ بازی برای بارسلونا ۴۷ گل زد و در تیمی تحت هدایت بابی رابسون، فوتبالی تهاجمی و چشمنواز ارائه کرد. در کنار او، ژوزه مورینیو نیز به عنوان دستیار رابسون فعالیت میکرد؛ مربیای که بعدها مسیر کاملاً متفاوتی را در فوتبال طی کرد. اما در میان تمام نمایشهای آن فصل، یک مسابقه جایگاه ویژهای دارد؛ دیدار بارسلونا برابر کومپوستلا در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶.
گلی که یک نام را تغییر داد
رونالدو توپ را در میانه زمین گرفت و تقریباً تمام مسیر تا دروازه را به تنهایی طی کرد. چند مدافع را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشت و با سرعتی باورنکردنی توپ را به تور رساند. این گل بعدها بارها تکرار شد و به یکی از نمادینترین تصاویر دوران حرفهای او تبدیل شد. رونالدو سالها بعد این گل را محبوبترین گل دوران فوتبالش معرفی کرد. دلیلش هم روشن بود؛ در آن حرکت، تقریباً تمام ویژگیهایی که قرار بود او را به یکی از بزرگترین مهاجمان تاریخ تبدیل کند، دیده میشد: شتاب، قدرت بدنی، کنترل توپ، تغییر مسیر و مهمتر از همه، جسارت برای حمل توپ از میانه زمین تا قلب دفاع حریف. در آن شب، بازیکنی که روی برگه مسابقه «رونالدو لوئیس نازاریو دلیما» بود، با یک نمایش استثنایی نام تازهای پیدا کرد: «فنومن»؛ پدیده.
پیش از رونالدو و پس از رونالدو
رونالدو تنها یک مهاجم گلزن نبود؛ او استاندارد تازهای برای مهاجم مدرن ایجاد کرد؛ مهاجمی که میتوانست از فاصلهای دور حرکتش را آغاز کند، چند بازیکن را پشتسر بگذارد و خودش به تنهایی یک حمله را به گل تبدیل کند. پس از بارسلونا، مسیر او به اینتر رسید؛ جایی که اگرچه مصدومیتهای سنگین بعدها بخش بزرگی از دوران حرفهایاش را تحت تأثیر قرار داد، اما تصویر «فنومن» یا پدیده هرگز از فوتبال پاک نشد.