استقلال فرضیه کمبود استعداد در فوتبال ایران را زیر سؤال برد
درس بزرگ سهراب به نیمکت تیم ملی
سینا حسینی
خبرنگار
سهراب بختیاریزاده، سرمربی جوان استقلال در هفتههای اخیر یک فرضیه مهم را در فوتبال ایران به چالش کشیده است؛ فرضیهای که بارها از سوی سرمربی تیم ملی، مطرح شده و براساس آن، فوتبال ایران با کمبود بازیکنان جوان مستعد و آماده برای حضور در بالاترین سطح مواجه است. عملکرد استقلال نشان میدهد شاید مسأله بیش از آنکه به کمبود استعداد مربوط باشد، به میزان اعتماد و فرصت دادن به این استعدادها بازگردد.
بختیاریزاده در شرایطی هدایت استقلال را برعهده گرفت که با محدودیتهای متعددی مواجه بود. بسته بودن پنجره نقلوانتقالاتی و دشواریهای موجود در مسیر تقویت تیم، دست او را برای استفاده از گزینههای باتجربه و جذب بازیکنان جدید بسته بود. در چنین شرایطی، او بهجای آنکه جوانها را صرفاً بهعنوان گزینههای اضطراری روی نیمکت نگه دارد، به آنها اعتماد کرد و فرصت حضور در میدان داد.
بازیکنانی مانند سعید سحرخیزان، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، محمدحسین اسلامی، علیرضا کوشکی، حسین گودرزی و حبیب فرعباسی بخشی از نسلی هستند که بختیاریزاده به آنها میدان داده است. این اتفاق تنها یک تصمیم از سر اجبار نبود؛ بلکه نشان داد اگر بازیکن جوان در محیطی رقابتی قرار بگیرد و مربی به او اعتماد کند، میتواند در سطح یک تیم بزرگ نیز تأثیرگذار باشد.
نکته قابل تأمل اینجاست که قلعهنویی، با تجربه سالها حضور در فوتبال ایران، در آستانه جام جهانی با همین مسأله روبهرو خواهد بود. اگر قرار باشد جوانگرایی فقط در حد شعار باقی بماند و در مسابقات بزرگ، اعتماد به بازیکنان باتجربه به تنها راهکار تبدیل شود، طبیعی است که فرصت رشد نسل بعدی نیز از بین برود. فوتبال ایران نمیتواند برای همیشه به چند بازیکن شناختهشده و باتجربه متکی بماند.
انتقاد از قلعهنویی بهمعنای نادیده گرفتن تجربه و کارنامه او نیست. اتفاقاً از مربیای در جایگاه او انتظار میرود جسارت بیشتری برای آزمودن نسل تازه داشته باشد. جام جهانی صرفاً میدان نتیجهگیری نیست؛ فرصتی است برای ساختن آینده فوتبال یک کشور. بیتوجهی به بازیکنان جوان در چنین صحنهای میتواند هزینهای فراتر از یک نتیجه یا یک مسابقه داشته باشد.
سهراب بختیاریزاده شاید ناخواسته یک درس مهم به فوتبال ایران داد؛ استعداد زمانی دیده میشود که فرصت بازی داشته باشد. اگر یک مربی جوان، در شرایطی دشوار، بتواند به جوانها اعتماد کند و از آنها بازیکنانی قابل اتکا بسازد، انتظار میرود سرمربی تیم ملی نیز در بزرگترین میدان فوتبال جهان جسارت بیشتری برای میدان دادن به نسل جدید داشته باشد.
شاید یکی از مهمترین درسهایی که امیر قلعهنویی میتواند از سهراب جوان بگیرد، همین باشد؛ اینکه گاهی برای پیدا کردن استعدادهای جدید، نیازی به جستوجوی دوردستها نیست، کافی است به جوانهایی که پشت درهای تیم بزرگسالان ایستادهاند، فرصت ورود بدهیم.