سعید سحرخیزان، اسماعیل قلیزاده، امیرمحمد رزاقینیا و امیرحسین حسینزاده فقط 4 نام در فهرست تیم امید نیستند؛ آنها بخشی از نسل آینده فوتبال ایران هستند. هیچکس نمیتواند با قطعیت بگوید این سفر باعث مصدومیت آنها میشود یا حتماً عملکردشان را در مسابقه بعدی کاهش میدهد. چنین ادعایی نیازمند ارزیابی پزشکی و عملکردی است. اما یک پرسش منطقی همچنان باقی میماند؛ آیا این بهترین شرایط ممکن برای ریکاوری و آمادهسازی 4 بازیکن جوان فوتبال ایران است؟ وقتی بازیکنی پس از یک مسابقه سنگین در بصره باید وارد سفری چندمرحلهای شود، نزدیک به ۱۳ ساعت فقط در هواپیما باشد، چند بار پرواز عوض کند، با کاهش زمان خواب و اختلاف زمانی مواجه شود و سپس خود را به اردوی ملی برساند، موضوع دیگر فقط «طولانی بودن سفر» نیست.
این ماجرا یادآور یک واقعیت ساده در فوتبال حرفهای است: بازیکن، خواب، سفر و ریکاوری نیز بخشی از برنامه مسابقهاند. اگر فوتبال ایران واقعاً به پرورش نسل آینده تیم ملی باور دارد، باید برای این بخشها نیز همان اندازهای که برای انتخاب بازیکن و نتیجه گرفتن در زمین اهمیت داده میشود، برنامه داشته باشد. چون بازیکن را میتوان با یک پرواز به ناگویا رساند؛ اما نمیتوان با همان سرعت، خستگی بدن او را از بصره تا ژاپن جا گذاشت.
