بزرگترین فاصله ما با آسیا در انتقال بازی و ضدپرس است
مؤمنی: سرعت پیشروی ما پایین است
محمد مؤمنی، کارشناس فوتبال، معتقد است فاصله فوتبال ایران با تیمهای بزرگ آسیایی بیش از آنکه به کیفیت فردی بازیکنان مربوط باشد، به ساختار، مدل بازی و نوع آموزش تاکتیکی بازمیگردد. او تأکید دارد فوتبال ایران در سالهای اخیر بیشتر به بازی مستقیم، پاسهای بلند و ارسال از کنارهها وابسته شده و همین مسأله سرعت پیشروی تیمها را کاهش داده است.
مؤمنی گفت: «اگر بخواهم صریح صحبت کنم، فوتبال ما بیشتر رو به عقب حرکت میکند و سرعت پیشروی پایینی داریم. بخشی از این مسأله به ضعف فیزیکی و توانایی ما برای رقابت مستقیم با تیمهای بزرگ برمیگردد، اما مشکل فقط فیزیکی نیست. ما در خلق موقعیت هم معمولاً به ارسالهای بلند وابسته هستیم، در حالی که تیمهای بزرگ آسیایی تلاش میکنند با ترکیب، کاتبک، اورلپ، پاسهای کوتاه و حرکت بدون توپ به موقعیت برسند.»
وی ادامه داد: «این اتفاق به این دلیل رخ میدهد که بخش قابل توجهی از تمرینات تیمهای ما بر بازی مستقیم و ارسال شکل گرفته است. وقتی مدل تمرینی شما چنین باشد، طبیعی است که بازیکن در مسابقه هم همان تصمیم را بگیرد. در مقابل، تیمهای بزرگ آسیا سالهاست روی ساخت بازی، مشارکت بازیکنان و ایجاد برتری عددی کار میکنند.»
این کارشناس فوتبال، بزرگترین تفاوت فوتبال ایران با تیمهای موفق آسیایی را در انتقال از دفاع به حمله دانست و اظهار کرد: «آنها میتوانند در کمتر از6 ثانیه حمله خود را شکل دهند. در این فرایند سه اتفاق مهم رخ میدهد؛ اولین پاس رو به جلو است، بازیکنان حمایت نزدیک انجام میدهند و حرکت بدون توپ بخش اصلی حمله است. همین سه اصل باعث میشود ضدحملات آنها بسیار خطرناک باشد.»
مؤمنی افزود: «در فوتبال ما معمولاً اولین تصمیم، حفظ توپ است. بازیکن به جای اینکه سریع توپ را به جلو هدایت کند، دنبال حفظ مالکیت میرود و همین مسأله سرعت انتقال را کاهش میدهد. در نتیجه نمیتوانیم در همان چند ثانیه ابتدایی وارد لایههای دفاعی حریف شویم. بازیکنان ما گاهی بعد از یک حمله، از جریان بازی خارج میشوند تا برای مرحله بعدی انرژی داشته باشند، در حالی که فوتبال مدرن اجازه چنین وقفهای را نمیدهد.»
وی با اشاره به ضعف فوتبال ایران در انتقال از حمله به دفاع گفت: «تیمهای بزرگ وقتی توپ را از دست میدهند، از قبل میدانند چه کاری باید انجام دهند؛ ضدپرس فوری انجام میدهند، فضای مرکزی را میبندند و اجازه شکلگیری ضدحمله را نمیدهند. اما در تیمهای ما وقتی حمله تمام میشود، فاصله خطوط زیاد میشود و همین شکاف به حریف اجازه میدهد به فضای خالی حمله کند. به نظرم این یکی از بزرگترین آسیبهایی است که تیمهای ایرانی در مسابقات آسیایی با آن مواجه خواهند شد.»
مؤمنی تأکید کرد: «اگر بخواهیم در آسیا موفق باشیم، باید این نگرش را تغییر دهیم. مشکل اصلی فقط کیفیت بازیکنان نیست. اتفاقاً بازیکنان ایرانی از نظر کیفیت میتوانند در سطح خوبی قرار بگیرند، اما باید مدل بازی، اصول تاکتیکی مشترک، ثبات در تمرینات و فرهنگ باشگاهی تغییر کند. تیمهای موفق آسیایی هویت مشخصی دارند و این هویت در تمام مراحل بازی دیده میشود.»
وی تحلیل دادهها را یکی دیگر از نقاط ضعف فوتبال ایران دانست و گفت: «امروز تحلیل داده یکی از ارکان اصلی فوتبال دنیاست. تیمهای بزرگ، هم در فاز حمله و هم در انتقال، اطلاعات بسیار دقیقی از خودشان و حریف دارند. آنها نقاط قوت و ضعف بازیکنان را استخراج میکنند و بر اساس آن برنامه میریزند. ما هنوز در این زمینه فاصله زیادی داریم و استفاده از داده در فوتبال ایران به اندازهای که باید توسعه پیدا نکرده است.»
مؤمنی در پایان گفت: «ما باید قبول کنیم که فوتبال آسیا جلو رفته است. اگر همچنان به بازی مستقیم، ارسالهای بلند و حفظ توپهای کماثر وابسته باشیم، فاصله بیشتر میشود. فوتبال امروز، فوتبال سرعت تصمیمگیری، حرکت، انتقال و واکنش فوری بعد از از دست دادن توپ است و اگر این تغییر را در آموزش و تمرینات ایجاد نکنیم، در رقابت با تیمهای بزرگ آسیایی همچنان عقب خواهیم ماند.»