خودزنی عجیب کریمی و اسفندیارپور
اعضای هیأت رئیسه علیه فدراسیون!
اظهارات حجت کریمی و محمد اسفندیارپور، دو عضو هیأترئیسه فدراسیون فوتبال، یک تناقض عجیب را در مدیریت فوتبال ایران به نمایش گذاشته است؛ تناقضی که نمیتوان آن را صرفاً در چهارچوب اعتراض دو باشگاه به تصمیمات فدراسیون خلاصه کرد. مسأله اصلی اینجاست که این دو نفر، همزمان با مدیریت تراکتور و گلگهر، در همان ساختاری حضور دارند که امروز نسبت به عملکردش اعتراض میکنند. کریمی از تشکیل ستادی علیه تراکتور گفته و اسفندیارپور نیز پس از دیدار گلگهر و تراکتور، درباره استقلال ارکان قضایی فدراسیون تردیدهایی را مطرح کرده است. اعتراض به تصمیمات انضباطی یا قضایی حق هر باشگاه و مدیری است، اما وقتی منتقد، خودش عضو هیأترئیسه فدراسیون است، ماجرا شکل دیگری پیدا میکند.
عضو هیأترئیسه قرار نیست ناظر بیرونی فدراسیون باشد. او بخشی از ساختار تصمیمگیری است؛ کسی که در جلسات مدیریتی حضور دارد، درباره مسائل فوتبال تصمیم میگیرد و در قبال عملکرد مجموعهای که عضوی از آن است، مسئولیت دارد. بنابراین اگر واقعاً در فدراسیون ستادی علیه تراکتور تشکیل شده یا اگر استقلال ارکان قضایی زیر سؤال است، اولین سؤال باید متوجه خود هیأترئیسه باشد: چرا این مسائل در این مدت حل نشده است؟
نمیشود در روزهایی که تصمیمات فدراسیون به سود باشگاه است، عضو هیأترئیسه بود و در روزهای دیگر، با فاصله گرفتن از همان جایگاه، نقش منتقد بیرونی را بازی کرد. عضویت در هیأترئیسه فقط عنوان و حق رأی نیست؛ مسئولیت هم هست. و اگر اعضای هیأت رئیسه خود منتقد فدراسیون هستند، دیگر تکلیف بقیه باشگاهها چیست؟
نقد رأی قضایی کاملاً ممکن است، اما زیر سؤال بردن استقلال ارکان قضایی ادعای سنگینی است و نیاز به سند و پیگیری قانونی دارد. طرح چنین ادعاهایی از سوی اعضای هیأترئیسه، بدون ارائه مستندات، نهتنها مشکلی را حل نمیکند، بلکه اعتبار ساختاری را که خود آنها مسئول ادارهاش هستند، تضعیف میکند. اگر اعضای هیأترئیسه به فدراسیونی که خود در ادارهاش نقش دارند اعتماد ندارند، باشگاهها و هواداران چرا باید اعتماد کنند؟