شرط عجیب باشگاههای لیگ برتری برای همکاری با تیم امید و سازمان لیگ
استقلال و تراکتور همکاری نکنند؛ ما هم بازیکن نمیدهیم
ماجرای حضور تیم امید ایران در بازیهای آسیایی ناگویا، حالا به یکی از جدیترین چالشهای سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال تبدیل شده است؛ چالشی که ریشه اصلی آن را باید در فشردگی بیسابقه تقویم مسابقات، همزمانی رقابتهای باشگاهی و ملی و البته افزایش مطالبات باشگاهها و کادر فنی تیم امید جستوجو کرد. در شرایطی که سازمان لیگ تلاش کرده برنامه مسابقات فصل را به گونهای تنظیم کند که حتی در یکی از فشردهترین فصلهای تاریخ فوتبال ایران، کمترین خلل در روند برگزاری رقابتها ایجاد شود، موضوع حضور تیم امید در بازیهای آسیایی ناگویا معادلات را پیچیدهتر کرده است. حالا باشگاهها نیز موضع خود را به صراحت اعلام کردهاند؛ آنها همکاری با تیم امید را مشروط به همکاری همه باشگاهها میدانند و تأکید دارند اگر استقلال و تراکتور، که قرار است در لیگ نخبگان آسیا به میدان بروند، بازیکنان ملیپوش خود را در اختیار تیم امید قرار ندهند، سایر باشگاهها نیز اجازه جدایی بازیکنان امید خود برای حضور در اردوی این تیم را نخواهند داد.
سینا حسینی
خبرنگار
شرط باشگاهها
برای همکاری با تیم امید
این موضعگیری، سازمان لیگ را در موقعیتی دشوار قرار داده است. بررسیها نشان میدهد مسئولان سازمان لیگ در حال مکاتبه و مذاکره با باشگاههای لیگ برتری هستند تا برای حضور قدرتمند تیم امید در بازیهای آسیایی ناگویا، بازیکنان خود را پس از برگزاری هفته ششم در اختیار حسین عبدی قرار دهند و در هفته هفتم، بدون بازیکنان تیم امید به میدان بروند.
با این حال، این پیشنهاد تاکنون به جمعبندی نهایی نرسیده است. اگر مذاکرات امروز و فردا به نتیجه نرسد، تیم امید عملاً ناچار خواهد بود در روز بیستوسوم شهریورماه راهی ناگویا شود؛ در حالی که اگر بازیکنان زودتر در اختیار حسین عبدی قرار بگیرند، احتمال برگزاری هفته هفتم لیگ برتر بدون حضور بازیکنان تیم امید وجود خواهد داشت.
استقلال و تراکتور؛ استثنایی که نمیتوان نادیده گرفت
در این میان، یک واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت؛ استقلال و تراکتور به دلیل حضور در لیگ نخبگان آسیا شرایط متفاوتی دارند. این دو تیم باید در روز بیستوسوم شهریورماه در رقابتهای آسیایی خود به میدان بروند و طبیعی است که در چنین شرایطی به بازیکنان جوان و ملیپوش خود برای تکمیل ترکیب نیاز داشته باشند.
به همین دلیل، سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال به دنبال راهکاری هستند که کمترین آسیب را به همه طرفها وارد کند؛ از جمله اینکه سایر باشگاهها بدون بازیکنان تیم امید به میدان بروند و استقلال و تراکتورپس از انجام مسابقات خود در لیگ نخبگان، بازیکنانشان را در اختیار تیم امید قرار دهند.
آیا برای تیم امید
باید لیگ را متوقف کرد؟
البته در این ماجرا، یک پرسش مهم همچنان بدون پاسخ روشن باقی مانده است؛ آیا راهحل مشکلات تیم امید باید الزاماً به تعطیلی یا تغییر تقویم هفتههای لیگ برتر منجر شود؟
نگاهی به برنامه لیگهای کشورهای آسیایی نشان میدهد که دستکم در این زمینه، ایران شرایط متفاوتی را تجربه میکند. لیگهای کره جنوبی، ژاپن، امارات و قطر حتی تا بیستونهم شهریورماه نیز برای مسابقات خود برنامهریزی کردهاند و به دلیل برگزاری بازیهای آسیایی ناگویا، مسابقات باشگاهی خود را به طور کامل متوقف نکردهاند.
در این کشورها نیز مطابق مقررات فیفا، بازیکنان در زمان مقرر در اختیار تیمهای ملی زیر ۲۳ سال و بزرگسالان قرار خواهند گرفت، اما ساختار مسابقات باشگاهی به شکلی طراحی شده که اردوها و رقابتهای ملی و باشگاهی تا حد امکان در کنار یکدیگر مدیریت شوند.
یکی از نکات قابل تأمل در ماجرای فعلی، میزان انتظارات ایجادشده از سازمان لیگ است. تیم امید بدون تردید برای حضور موفق در بازیهای آسیایی به بهترین بازیکنان خود نیاز دارد و دغدغه کادر فنی این تیم نیز قابل درک است، اما اینکه برای حل این مسأله انتظار دارند تغییرات گسترده در تقویم برنامه لیگ برتر ایجاد شود، آن هم در فصلی که تقویم مسابقات به شکل کمسابقهای فشرده است، تصمیمگیری را برای متولیان برگزاری مسابقات بسیار دشوار میکند.
تقویمی که زیر فشار مطالبات مختلف قرار گرفته است
در واقع، سازمان لیگ امروز با یک معادله چندمجهولی مواجه است؛ از یک سو تیم امید و بازیهای آسیایی ناگویا، از سوی دیگر استقلال و تراکتور و مسابقات لیگ نخبگان، و در کنار آنها ضرورت برگزاری منظم و استاندارد لیگ برتر. هر تصمیمی که در این میان گرفته شود، بدون هزینه نخواهد بود.
این مسأله زمانی جدیتر میشود که بدانیم فدراسیون فوتبال از هماکنون در حال برنامهریزی برای تعطیلات طولانیمدت فیفادی دسامبر ۲۰۲۶ نیز هست. هدف این است که با هماهنگی کادر فنی تیم ملی، سه بازی تدارکاتی در زمانهایی برگزار شود که کمترین آسیب را به برنامه باشگاهی وارد کند.
برنامهریزی برای هفته هشتم
و بازیهای ملی
بر اساس برنامهریزیهای انجامشده، استقلال و تراکتور قرار است هفته هشتم لیگ برتر را در روز شانزدهم مهرماه برگزار کنند؛ چرا که این دو تیم باید در روز بیستم مهرماه در لیگ نخبگان آسیا به میدان بروند و فاصله چهارروزه میان دو مسابقه، فرصت لازم برای استراحت و سفر آنها را فراهم میکند.
بررسیها همچنین نشان میدهد به احتمال فراوان نخستین و دومین دیدار تدارکاتی تیم ملی در روزهای دوم و هفتم اردوی این تیم مقابل ازبکستان و روسیه برگزار خواهد شد.
برای سومین مسابقه نیز احتمالاً روز سیزدهم اردو در نظر گرفته شده، هرچند به دلیل مشخص نبودن حریف تدارکاتی، هنوز برنامه نهایی نشده است.
یکی از گزینههای محتمل برگزاری این مسابقه در قطر است تا بازیکنان تیم ملی بتوانند بلافاصله به تهران بازگردند و در اختیار باشگاههای خود قرار بگیرند و برای حضور در هفته هشتم که روز شانزدهم مهرماه برگزار میشود، آماده باشند.
مشکل از جایی آغاز میشود
که همه فقط منافع خود را ببینند
مشکل اصلی دقیقاً از جایی آغاز میشود که هر مجموعه، حل مسأله خود را در اولویت مطلق قرار دهد و انتظار داشته باشد هزینه آن را دیگران پرداخت کنند. باشگاهها حق دارند نگران منافع خود باشند؛ کادر فنی تیم امید نیز حق دارد بهترین بازیکنان را در اختیار داشته باشد؛ تیم ملی بزرگسالان باید برنامه آمادهسازی خود را دنبال کند و سازمان لیگ هم موظف است مسابقات را در چهارچوب یک تقویم استاندارد و قابل پیشبینی برگزار کند.
هیچکدام از این مطالبات به تنهایی غیرمنطقی نیست، اما جمع کردن همه آنها در یک تقویم فوقالعاده فشرده، نیازمند همکاری متقابل است.
راهحل، همکاری است
نه افزایش فشار
بنابراین در شرایط فعلی، راهحل نه در افزایش فشار بر سازمان لیگ، بلکه در تقسیم مسئولیت میان همه طرفهاست. اگر قرار است تیم امید با تمام ظرفیت در بازیهای آسیایی ناگویا شرکت کند، باشگاهها نیز باید تا حد امکان همکاری کنند؛ اگر استقلال و تراکتور به دلیل حضور در لیگ نخبگان محدودیت دارند، این محدودیت باید در تصمیم نهایی لحاظ شود؛ و در مقابل، کادر فنی تیم امید نیز باید بپذیرد که فوتبال ایران فقط یک تیم ملی و یک مسابقه ندارد و برنامه باشگاهی نیز بخشی جداییناپذیر از ساختار فوتبال حرفهای است.
در نهایت، استاندارد بودن لیگ برتر نباید قربانی تصمیمهای مقطعی شود. سازمان لیگ باید بتواند مسابقات را با نظم، قابلیت پیشبینی و کمترین میزان تغییر برگزار کند.
در چنین شرایطی، هرگونه فشار غیرمنطقی از سوی باشگاهها یا کادرهای فنی، کار را برای متولیان برگزاری دشوارتر خواهد کرد و در نهایت ممکن است تبعات آن متوجه کل فوتبال ایران شود.
اکنون همه طرفها باید به جای تقابل، به یک راهحل مشترک برسند.
تیم امید باید فرصت حضور قدرتمند در ناگویا را داشته باشد، باشگاهها باید بتوانند برنامههای داخلی و آسیایی خود را دنبال کنند و سازمان لیگ نیز باید قادر باشد لیگ برتر را در چهارچوبی استاندارد و حرفهای برگزار کند.
رسیدن به این نقطه تنها زمانی امکانپذیر است که هیچکدام از طرفها انتظار نداشته باشند تمام هزینه حل مشکل آنها را دیگری بپردازد.
برش
سازمان لیگ؛ میان چند جبهه متفاوت
این جزئیات نشان میدهد برخلاف تصویری که گاهی از برنامهریزی مسابقات ارائه میشود، سازمان لیگ در ماههای اخیر ناچار بوده میان دهها محدودیت و خواسته متفاوت تعادل ایجاد کند؛ از برنامه تیم ملی و اردوهای آن گرفته تا حضور نمایندگان ایران در لیگ نخبگان، مسابقات آسیایی تیم امید و ضرورت حفظ نظم رقابتهای لیگ برتر.
البته این به معنای بینقص بودن عملکرد سازمان لیگ نیست. هر برنامهای در چنین شرایطی میتواند محل نقد باشد و اتفاقاً نقد دقیق و کارشناسی میتواند به اصلاح روندها کمک کند. اما نقد زمانی منصفانه خواهد بود که تمام محدودیتهای موجود نیز دیده شود.
نمیتوان از سازمان لیگ انتظار داشت در فشردهترین فصل تاریخ، بدون کوچکترین تغییر در زمانبندی مسابقات، پاسخگوی تمام مطالبات باشگاهها، تیم ملی بزرگسالان، تیم امید و رقابتهای آسیایی باشد.