مشکل ساختاری هندبال
مهدی اخوان
پیشکسوت هندبال
هندبال ایران قرار است در بازیهای آسیایی ناگویا به میدان برود، اما یک سؤال اساسی وجود دارد: آیا این تیم میتواند نتیجه بگیرد یا نه؟ این هفتمین دوره حضور هندبال ایران در بازیهای آسیایی است، اما تنها در دو دوره توانستهایم نتیجه قابل قبولی کسب کنیم. در این دوره نیز شرایط بهگونهای است که امید چندانی به موفقیت تیم وجود ندارد.
البته دلایل متعددی برای این کمبود امید وجود دارد. تیمی جوان و تقریباً بدون ستاره، طبیعتاً شانس موفقیت را کاهش میدهد؛ اما واقعیت این است که مشکل اصلی تیم ملی فقط کمبود بازیکن یا غیبت لژیونرها نیست، بلکه مسألهای فنی و ساختاری است که سالها وجود داشته و هنوز برطرف نشده است.
تیم ملی هندبال ایران دو سال با رافائل کاستیو کار کرد، اما این مربی پس از دو سال نیز نتوانست ترکیب مشخص و ثابتی برای تیم ایجاد کند. حالا فدراسیون از رافائل عبور کرده و بار دیگر به سراغ یک مربی خارجی رفته است. با این حال، من همیشه اعتقاد داشتهام مربیان ایرانی میتوانند کمک بیشتری به تیم ملی کنند. اگر هم قرار است از مربی خارجی استفاده شود، باید سراغ مربیان درجهیک برویم، نه صرفاً مربیای که خارجی باشد.
در همان کادر فنی سرمربی سابق تیم ملی، رافائل کاستیو، مربیانی مانند مجید رحیمزاده در کنار تیم حضور داشتند که میتوانستند نقش مؤثرتری در کادر فنی داشته باشند، اما به آنها توجه کافی نشد. بعضاً مربیان ایرانی میتوانستند بهتر از مربیان خارجی که انتخاب کردیم نتیجه بگیرند. اگر مربی خارجی به ایران میآید، باید چند مربی ایرانی نیز در کنار او قرار بگیرند تا دانش فنی منتقل شود.
یکی دیگر از مشکلات ساختاری هندبال ایران، پشتوانهسازی و بیتوجهی به تیمهای پایه است. چرخه تولید بازیکن در ایران مشکل دارد. تیمهای پایه استعداد دارند و حتی نتیجه هم میگیرند، اما این روند به تیم بزرگسالان منتقل نمیشود و استمرار پیدا نمیکند.
باید کانونهای منطقهای برای پرورش بازیکنان پایه ایجاد شود و روندی صحیح برای انتقال این پشتوانهها به تیم ملی شکل بگیرد.