از جنگ برای طلا به یک برنز رسیدهایم
مهدی سهرابی
قهرمان پیشین دوچرخه سواری
نفرات اعزامی خوب و آماده هستند، اما مشکل اینجاست که دوچرخهسواری در گذشته با ترکیب کامل اعزام میشد و همیشه جزو مدالآوران بود، اما حالا این رشته به دلیل کمبود مسابقات، اعزامها و نبود برنامهریزی مدون، به جایی رسیده که ملیپوشانش نمیتوانند به پیک آمادگی برسند.
در گذشته، فدراسیون از نظر مالی شرایط خوبی داشت و وزارتخانه نیز حمایت میکرد، اما اکنون همهچیز برعکس شده است. همین موضوع باعث شده دوچرخهسواری رفتهرفته نابود شود و دیگر دیده نشود. شرایط به جایی رسیده که اکنون کل تیم برای کسب یک مدال برنز دستوپا میزند.
تیم ملی ایران در گذشته در تمامی کاپهای جهان، مسابقات آسیایی و رقابتهای قهرمانی جهان و آسیا شرکت میکرد و در کنار آن، دوچرخهسواران در قالب تیمهای باشگاهی نیز در تورنمنتهای مختلف اروپایی حضور داشتند. قبلاً اسپانسرهای خوبی از این رشته حمایت میکردند، اما اکنون دیگر اینگونه نیست. اگر قبلاً یک دوچرخه ۲۰ میلیون تومان قیمت داشت، امروز قیمت آن به دو میلیارد تومان رسیده است و در عین حال، حتی یک اسپانسر هم وجود ندارد. رشته ما با ارز و دلار سروکار دارد و همین مسأله شرایط را بسیار سخت کرده است. در کنار خرید دوچرخه و تجهیزات، هزینه اعزامها و سایر مسائل نیز وجود دارد. رشته ما یک رشته سختافزاری است و برای تأمین وسایل و تجهیزات، به بودجه جداگانه نیاز دارد.
متأسفانه انبار فدراسیون خالی است و تیم ملی برای مسابقات رسمی آسیا و جهان، لوازم و تجهیزات بهروز دنیا را در اختیار ندارد و هنوز دوچرخهسواران ما از ابزار و تجهیزاتی استفاده میکنند که مربوط به ۱۰ سال پیش است. آنوقت با چنین شرایطی انتظار داریم تیم ملی نتیجه بگیرد؟!
اکنون دوچرخهسواری به جایی رسیده که با حداقل سهمیه راهی بازیهای آسیایی میشود؛ شاید یک مدال برنز بگیرد یا حتی نگیرد. یک زمانی خط استارت را با هدف کسب مدال شروع میکردیم، اما اکنون شانس مدال در ناگویا ۱۰ به ۹۰ است. با این شرایط نباید انتظار مدال از این دو نفر داشت. چه چیزی کاشتهایم که حالا بخواهیم برداشت کنیم؟
فدراسیون با حداکثر توان کار میکند، اما با این بودجه نباید انتظار نامعقول داشت. نهتنها یک پیست استاندارد در ایران نداریم، بلکه حداقل امکانات مورد نیاز برای دوچرخهسواری را نیز در کشور در اختیار نداریم.
پارسال وزیر ورزش دستور ساخت یک پیست استاندارد را داد و گفت این مجموعه باید دو سال دیگر تکمیل شود. چند روز پیش به محل پروژه رفتم و دیدم که پس از گذشت یک سال، حتی یک آجر روی آجر گذاشته نشده است. متأسفانه با این شرایط، روزهای خوبی برای دوچرخهسواری ایران نمیبینم.